Zatrucie muchomorem sromotnikowym

W Polsce muchomor sromotnikowy (Amanita phalloid.es) i jego bia­łe odmiany: muchomor jadowity (Amanita uirosa) i muchomor wiosen­ny (Amanita vernalis) wywołują 90% śmiertelnych zatruć grzybami. Grzyb ten najczęściej mylony jest z kanią lub pieczarką łąkową. Różni się od wspomnianych m.in. tym, że posiada dwa kołnierzyki, jeden u podstawy trzonu, a drugi w górnej jego części. Duża śmiertelność w zatruciu muchomorem sromotnikowym powinna stanowić przestrogę dla niedoświadczonych zbieraczy grzybów.

Głównymi czynnikami toksycznymi zawartymi w muchomorze sro­motnikowym są substancje cytotoksyczne, wśród których wyodrębnio­no zespół falotoksyn odpowiedzialnych za objawy żołądkowo-jelitowe i amatoksyn powodujących uszkodzenia narządów wewnętrz­nych, głównie wątroby i nerek.

Objawy zatrucia w postaci nudności, wymiotów, biegunki, bó­lów brzucha występują z opóźnieniem, dopiero po ok. 12 godz. od mo­mentu spożycia grzybów i jest to cecha charakterystyczna tego zatru­cia. W następnej dobie pojawia się żółtaczka, powiększenie wątroby, skaza krwotoczna. Stwierdza się cechy odwodnienia, czasem zapaść. W ciągu następnych dni rozwija się ostra niewydolność nerek oraz niewydolność wątroby.

Pierwsza pomoc polega na sprowokowaniu wymiotów i na­tychmiastowym wezwaniu lekarza.

Inne grzyby mogące spowodować zatrucie

Zatrucia grzybami: gąską tygrysowatą, tęgoskórem pospolitym, mleczajem wełnianką, mleczajem płowym, olszówką, borowikiem sza­tańskim mogą spowodować ostry nieżyt żołądkowo-jelitowy obja­wiający się: bólami brzucha, nudnościami, wymiotami, biegunką, gorączką — w 1-3 godz. po ich spożyciu. Objawy te nie leczone mogą prowadzić do wystąpienia zaburzeń wodno-elektolitowych ze wszystki­mi ich następstwami, do wstrząsu włącznie.

Pierwsza pomoc polega na płukaniu żołądka bez względu na czas, jaki upłynął od chwili spożycia grzybów (podawanie do picia du­żej ilości ciepłej wody i prowokowanie wymiotów). Należy zasięgnąć porady lekarskiej.

Zatrucia grzybami z gatunków strzępiaków i lejkówki cechują się wystąpieniem nudności, wymiotów, bólów brzucha, biegunki, śluzo- toku z nosa, ślinotoku i intensywnych potów. Objawy te występują po krótkim okresie utajenia, od 30 min do 2 —3 godz. od spożycia.

Pierwsza pomoc – podobnie jak wyżej. Nadmierne łzawienie, ślinotok, śluzotok z nosa i poty ustępują po podaniu (zapisanej przez lekarza) atropiny.

Zatrucia muchomorem czerwonym i plamistym. Grzyby te za­wierają substancję o działaniu halucynogennym i pobudzającym oś­rodkowy układ nerwowy (psylocyna, psylocybina). Obraz zatrucia przypomina objawy występujące w zatruciu atropiną. Po okresie utajenia wynoszącym 30 min do 2 godz. występują objawy zaburzeń żołądkowo-jelitowych – nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha. Chorzy są pobudzeni ruchowo, mają halucynacje wzrokowe, często występują drgawki lub stany śpiączkowe z nagłym początkiem.

Pierwsza pomoc polega na płukaniu żołądka (zob. wyżej). Ko­nieczne jest leczenie szpitalne.

Zatrucie zasłoniakiem rudym. Pierwsze objawy zatrucia wy­stępują po 3 — 4 dniach. Poza objawami zaburzeń żołądkowo-jelitowych charakterystyczne jest silne pragnienie, uczucie suchości w jamie ustnej, dreszcze bez gorączki. Dochodzi do uszkodzenia wątroby oraz nerek, często przebiegającego z ich niewydolnością.

Pierwsza pomoc polega na płukaniu żołądka, podawaniu du­żej ilości płynów. Konieczne jest leczenie szpitalne. W przypadku niewydolności nerek stosowana jest dializa.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.