NOWOTWORY ŻEŃSKICH NARZĄDÓW PŁCIOWYCH

Nowotwory żeńskich narządów płciowych (narządu rodnego) są naj­częstszymi nowotworami u kobiet. Mogą występować w sromie, poch­wie, szyjce macicy, trzonie macicy oraz jajnikach i jajowodach. Znacz­ny odsetek nowotworów narządu rodnego stanowią nowotwory złośli­we, w których rokowanie i wyniki leczenia zależą od stopnia zaawan­sowania, czyli od wczesnego rozpoznania. Niektóre zmiany chorobo­we, np. w sromie czy sutku, mogą być zauważone przez samą kobietę. Wystąpienie nieprawidłowych objawów, jak bóle, krwawienie powinno powodować szybkie zgłoszenie się do ginekologa w celu wyjaśnienia przyczyny tych dolegliwości. Warunkiem wczesnego rozpoznania wie­lu nowotworów są badania kontrolne, na które kobiety powinny zgła­szać się przynajmniej raz na rok. Dotyczy to szczególnie kobiet star­szych poza okresem rozrodczym, u których często występują nowotwo­ry narządu rodnego.

Duże znaczenie w zwalczaniu nowotworów złośliwych żeńskich na­rządów płciowych ma rozpoznanie stanów predysponujących do zacho­rowania na te nowotwory, czyli stanów przedrakowych, w których rak rozwija się częściej niż w narządzie zdrowym (np. rogowacenie białe, niektóre postacie nadżerki).

Nowotwory sromu

Z nowotworów niezłośliwych w sromie występują włókniaki, tłuszczaki, gruczolaki, rzadziej — naczyniaki, mięśniaki i nerwiaki. Umiejscawiają się one w wargach sromowych lub w łechtaczce. Wy­stępują pod postacią guzków różnych rozmiarów, mogą być uszypułowane. Często ulegają owrzodzeniu.

Leczenie polega na chirurgicznym usunięciu guzka i zbadaniu histologicznym w celu wykluczenia złośliwego nowotworu sromu.

Stany przedrakowe sromu

Do stanów przedrakowych sromu zalicza się: rogowacenie białe, marskość sromu oraz kłykciny kończyste.

Rogowacenie białe, czyli leukoplakia sromu jest chorobą kobiet starszych, po menopauzie (po zakończeniu miesiączkowania). Główną dolegliwość stanowi świąd. Zmiany polegają na wieloogniskowym ob­rzęku i zaczerwienieniu tkanek, gdzie po pewnym czasie można za­uważyć białawe plamy, o nieregularnych kształtach, barwy kości sło­niowej. Zmiany są mnogie, obustronne, umiejscowione najczęściej na łechtaczce, na wargach sromowych, na kroczu oraz w okolicy odbytu. Wokół plam widać zadrapania i owrzodzenia. Rogowacenie białe nie ustępuje samoistnie. Nie leczone w ponad 5% przypadków prowadzi do rozwoju raka sromu.

Leczenie chirurgiczne polega na wycięciu sromu.

Marskość sromu jest chorobą przewlekłą polegającą na bardzo na­silonym procesie zaniku sromu. Błona śluzowa staje się biaława, wy­suszona. Szpara sromu zwęża się, wargi sromowe mniejsze i łechtacz­ka prawie zanikają, wargi większe spłaszczają się. Skóra warg sromo­wych większych staje się sucha, odbarwiona, napięta. Często powstają pęknięcia i ogniska rogowacenia białego.’

Leczenie jest zachowawcze, czasem operacyjne, polegające na wycięciu sromu.

Kłykciny kończyste sromu powstają u kobiet z przewlekłymi zapa­leniami pochwy, powodującymi upławy. Mają postać kalafiorowatych tworów różnej wielkości, przeważnie mnogich. Mogą niekiedy (5%) przechodzić w raka.

Leczenie polega na usunięciu chirurgicznym lub wypaleniu środkami żrącymi albo na elektrokoagulacji.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.