Zaburzenia seksualne u mężczyzn

Zaburzenia erekcji prącia polegają na całkowitym braku wzwodu lub wzwodzie częściowym, utrudniającym lub uniemożliwiającym wprowadzenie prącia do pochwy. Zaburzenie to może również polegać na zaniku wzwodu podczas stosunku płciowego. Impotencja pierwotna występuje wówczas, gdy mężczyzna nigdy nie odbył spółkowania z powodu zaburzeń wzwodu. Jeżeli mężczyzna odbył chociażby jedno spółkowanie, wówczas mówi się o impotencji wtórnej.

Przyczynę zaburzeń erekcji stanowić mogą m.in.: cukrzyca, akromegalia, choroba Addisona, nadczynność tarczycy, eunuchoidyzm, choroby nerek w stadium niewydolności (chorzy dializowani), choroby układu krążenia, przewlekłe choroby układu oddechowego, stwardnie­nie rozsiane, guzy rdzenia kręgowego lub uraz rdzenia, neuropatia ob­wodowa, padaczka, uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, stwardnienie włókniste prącia, uraz prącia, zapalenie gruczołu kroko­wego, zapalenie tętnic, stan po usunięciu gruczołu krokowego, sympatektomii, a także alkohol, środki obniżające ciśnienie krwi, leki psy­chotropowe, leki uspokajające. Impotencja erekcyjna w przebiegu chorób somatycznych powstaje na drodze czterech podstawowych me­chanizmów: 1) hormonalnego, 2) neurologicznego, 3) naczyniowego, 4) psychicznego.

Zaburzenia erekcji powstają również na tle nerwicowym. Ja­kiekolwiek niepowodzenie seksualne wynikające np. z przemęczenia, złego nastroju lub nieodpowiedniego dobrania partnerki może wywo­łać u mężczyzny uczucie niepokoju o jego sprawność seksualną. Pod­czas następnych kontaktów seksualnych mężczyzna zaczyna bacznie obserwować swoje narządy płciowe i głównie na nich skupia swoją uwagę. Im bliższy jest moment wprowadzenia prącia do pochwy, tym lęk o prawidłowy wzwód staje się silniejszy. Natężenie lęku może w pewnym momencie przewyższyć stopień podniecenia płciowego i do spółkowania nie dojdzie z powodu niewystąpienia lub zaniku erekcji prącia. Lęk o prawidłowy wzwód i lęk przed kompromitacją to główne przyczyny nerwicowego zaburzenia wzwodu i impotencji u mężczyzny.

Brak wzwodu lub wzwód niepełny podczas próby pierwszego stosunku płciowego może być wywołany lękiem przed zakaże­niem chorobą weneryczną, przed spowodowaniem ciąży, przed ośmie­szeniem i niekorzystną oceną przez partnerkę. Również hamulce natu­ry religijnej, etycznej i estetycznej mogą skutecznie zaburzać erekcję prącia. Następne próby, jeżeli kończą się niepowodzeniem, to już głów­nie z powodu lęku o prawidłowy wzwód. Wywołuje to poczucie choro­by, niewydolności seksualnej i impotencji.

Nerwicowe zaburzenia wzwodu charakteryzują się pra­widłowymi najczęściej erekcjami prącia w sytuacjach „niezagrożo­nych” stosunkiem płciowym, natomiast w momencie pojawienia się takiego zagrożenia lęk zaburza wzwód uniemożliwiając spółkowanie. Jest to reakcja analogiczna do reakcji kobiet dotkniętych pochwicą.

Priapizm jest szczególną formą zaburzeń wzwodu, polega­jącą na trwającym dłuższy czas bolesnym usztywnieniu członka. Przyczynami somatycznymi mogą być różne procesy chorobowe toczące się w kanale kręgowym, uciskające rdzeń na poziomie dol­nych segmentów krzyżowych, choroby zapalne mózgu, opon i rdzenia, urazy mózgu i rdzenia kręgowego, białaczka i inne. Wśród przy­czyn natury psychicznej pewną rolę odgrywa zaskoczenie, lęk i zagrożenie podczas stosunku płciowego, które mogą spowodować czynnościowe, długotrwałe usztywnienie prącia.

Zaburzenia wytrysku nasienia. Zalicza się tutaj wytrysk przed­wczesny, zbyt wczesny, opóźniony, brak wytrysku (aspermatyzm) i nasieniotok.

Wytrysk przedwczesny jest to wytrysk nasienia przed wprowadzeniem prącia do pochwy. Wytrysk może nastąpić w czasie rozbierania się, gry miłosnej, przy dotknięciu warg sromowych lub wejściu do pochwy. W skrajnych przypadkach wytrysk następuje za­nim jeszcze pojawi się wzwód prącia.

Wytrysk zbyt wczesny jest to wytrysk nasienia po wprowa­dzeniu prącia do pochwy, ale przed osiągnięciem orgazmu przez kobie­tę. Ta definicja wymaga zastrzeżenia, że kobieta prawidłowo reaguje seksualnie i zdolna jest do przeżywania orgazmu. Przyjmuje się, iż spółkowanie powinno trwać minimum 2 min, aby większość prawidło­wo reagujących kobiet osiągnęła orgazm. Wytrysk przedwczesny i zbyt wczesny rozwija się na podłożu wzmożonej pobudliwości seksual­nej, wiążącej się najczęściej z młodym wiekiem mężczyzny lub długim okresem abstynencji seksualnej. Na nieudany stosunek z powodu za­burzeń wytrysku, występujących na podłożu nadpobudliwości seksual­nej, nakładą się zwykle reakcja nerwicowa potęgująca objawy zabu­rzeń. Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi oraz nasilaniu się objawów są: atmosfera nerwowości i pośpiechu podczas spółkowania, koniecz­ność wycofania prącia z pochwy tuż przed wytryskiem nasienia (stosu­nek przerywany) oraz niewłaściwe reakcje kobiety na zaburzenia wy­trysku występujące u jej partnera.

Wytrysk opóźniony jest to wytrysk po długim okresie trwa­nia stosunku, mimo pragnienia, aby nastąpił wcześniej. Wytrysk opóź­niony może być wynikiem nadmiernej częstotliwości spółkowania, ma­łej erotycznej atrakcyjności partnerki, działania różnorodnych bodź­ców hamujących podczas stosunku, niechęci do partnerki lub sytuacji konfliktowej. Również skłonności dewiacyjne (homoseksualne, sady­styczne, masochistyczne i inne) mogą opóźniać wytrysk nasienia. W alkoholizmie oraz niektórych chorobach rdzenia kręgowego wytrysk opóźniony może być jednym z objawów choroby zasadniczej. Przyjmo­wanie niektórych leków może też powodować opóźnienie wytrysku, a nawet jego brak. Niewielkie opóźnienie wytrysku u dobranych i se­ksualnie atrakcyjnych dla siebie partnerów pełni rolę pozytywną przedłużając stosunki płciowe. Najczęściej jednak przy znacznie opóź­nionym wytrysku partnerka przejawia objawy zniecierpliwienia przed­łużającym się spółkowaniem, co może wpływać na jeszcze większe jego opóźnienie. Stan taki doprowadza do narastającego konfliktu między partnerami i zniechęcenia kobiety do stosunków płciowych.

Nasieniotok polega na stałym lub bardzo częstym sączeniu się nasienia z cewki moczowej bez orgazmu, erekcji i podniecenia se­ksualnego. Wyciek nasienia nasila się podczas defekacji i mikcji. Na­sieniotok może rozwijać się jako powikłanie wytrysku przedwczesnego lub może być objawem organicznych zmian w obrębie przewodów na­siennych i zwieraczy.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.