Zaburzenia seksualne u kobiet

Oziębłość seksualna cechuje się brakiem pragnienia kontaktów se­ksualnych, brakiem odpowiednich reakcji w czasie kontaktu, brakiem redukcji napięć seksualnych (które są minimalne) oraz brakiem satys­fakcji emocjonalnej. Oziębłość rozpoznaje się, gdy kobieta nigdy nie osiąga ani silniejszego podniecenia seksualnego, ani orgazmu, mimo istnienia więzi emocjonalnych z partnerem oraz mimo „technicznie” prawidłowych stosunków płciowych. Nie osiąga również orgazmów, gdy pobudza własne narządy płciowe (masturbuje się) i nie ma. orgaz­mów nocnych.

Podłożem oziębłości mogą być czynniki psychiczne lub so­matyczne, zaburzające prawidłowy rozwój psychoseksualny kobiety — oziębłość seksualna pierwotna — lub doprowadzające do oziębłości wtórnej. Urazy seksualne w dzieciństwie, lęk przed własnymi odczu­ciami erotycznymi, przesadny wstyd, tendencje dewiacyjne (homose­ksualne, sadystyczne, masochistyczne) mogą kształtować takie posta­wy wobec seksu, których efektem jest oziębłość seksualna. Oziębłość może być też jednym z objawów chorób przysadki, podwzgórza, gruczo­łów płciowych, tarczycy, nadnerczy, depresji o różnej przyczynie oraz schizofrenii. Kobiety oziębłe traktują kontakty seksualne z mężem ja­ko przykrą konieczność i różnymi sposobami, czego nie zawsze są w pełni świadome, starają się ograniczyć je do minimum. Oziębłość se­ksualna nie jest dla nich źródłem cierpienia, dlatego do seksuologa zgłaszają się raczej z problemami małżeńskimi będącymi wtórnym efektem braku ich reaktywności seksualnej.

Dyspareunia jest to niezdolność do osiągnięcia orgazmu przy pra­widłowym, pod względem technicznym, przebiegu spółkowania ze sta­łym partnerem. Brak orgazmu, a nawet odczuwanie bólu podczas spółkowania, obniżają doznania erotyczne, lecz nie wykluczają możli­wości osiągania satysfakcji seksualnej podczas stosunku płciowego z partnerem bardziej dobranym pod względem seksualnym. Jest to więc forma zaburzeń orgazmu ujawniająca się tylko w czasie spółkowania i tylko w danym układzie partnerskim.

Przyczyną dyspareunii jest nieodpowiedni dobór partnera. Negatywne uprzednie doświadczenia seksualne z danym partnerem stają się wybiórczym hamulcem nie pozwalającym kobiecie na przeży­cie orgazmu z nim. Zaburzenie to może spowodować rozwój wtórnych nerwic seksualnych oraz np. oziębłości seksualnej.

Przyczyną bolesnego spółkowania, poza dyspareunią, mogą być m.in.: zranienie wejścia do pochwy, stany zapalne pochwy na tle bakteryjnym, alergicznym i po rentgenoterapii, brak wydziela­nia śluzu w fazie podniecenia seksualnego, poporodowe uszkodzenie więzadeł macicy, zapalenie mięśnia i błony śluzowej macicy, zrosty jajników, jajowodów lub macicy oraz różnego pochodzenia guzy zloka­lizowane w miednicy małej. Usunięcie przyczyny eliminuje w tych przypadkach bolesne spółkowanie i przywraca kobiecie możliwość przeżywania orgazmu w tym samym układzie partnerskim.

Pochwica jest to mimowolny, odruchowy skurcz mięśni zamykają­cych wejście do pochwy, będący reakcją na próbę wprowadzenia do pochwy prącia, palca, przedmiotu lub na samą myśl o spółkowaniu. Zamknięcie wejścia do pochwy jest tak ścisłe, iż uniemożliwia wpro­wadzenie prącia, a siła skurczu mięśni może wywoływać ból. W czasie próby penetracji pochwy u kobiet dotkniętych pochwicą dominującym objawem jest uczucie lęku i zagrożenia. Może to być lęk przed ciążą, przed bólem w czasie defloracji, przed bólem podczas spółkowa­nia, przed wniknięciem czegoś obcego w jej ciało, czy też przed uszko­dzeniem jej ciała.

Przyczyną pochwicy mogą być: uraz doznany w czasie zgwałce­nia, skłonności homoseksualne, brak akceptacji partnera, Zdominowa­nie partnera przez kobietę. Najczęściej jednak przyczyną pochwicy są stany lękowe, których pochodzenie bywa trudne do ustalenia. Nieuda­na próba spółkowania wywołuje u kobiety z pochwicą poczucie frus­tracji, małowartościowości, kalectwa, upokorzenia, lęku przed następ­nymi próbami i utratą partnera. Unikanie prób spółkowania wzmacnia mechanizmy odpowiedzialne za powstanie pochwicy i prowadzi do niekonsumowania małżeństwa przez szereg lat. U mężów żon cierpiących na pochwicę może rozwinąć się wytrysk przedwczesny i wtórna impo­tencja. Pochwica powinna być traktowana jako „nagły przypadek se­ksuologiczny”, ponieważ każda następna próba spółkowania pogłębia i utrwala nieprawidłowe reakcje związane z próbą penetracji pochwy.

Anorgazmia jest to niezdolność kobiety do osiągnięcia orgazmu w czasie stosunku płciowego, mimo istnienia podniecenia seksualnego oraz akceptacji partnera. Zdolność do przeżywania orgazmu może być „uszkodzona” w różnym stopniu. Istnieją kobiety nie przeżywające orgazmu w ogóle, istnieją też takie, u których zdolność ta jest zacho­wana w mniejszym lub większym stopniu.

Brak zaburzeń w przeżywaniu orgazmu przez kobietę nie oznacza, że przeżywa ona orgazm przy każdym stosunku płciowym. Również przeżycie orgazmu nie zawsze jest równoznaczne z osiągnięciem przez kobietę pełnej satysfakcji ze stosunku płciowego. Sprawy te zależą od warunków, w jakich odbywa się spółkowanie, od stosowanego przez mężczyznę rodzaju stymulacji seksualnej, od spełnienia przez niego oczekiwań pozaseksualnych kobiety oraz od stosunku emocjonalnego do partnera.

Przyczyną anorgazmii mogą być: obawy przed niepożądaną cią­żą, przemęczenie fizyczne i psychiczne, negatywna postawa wobec ży­cia seksualnego i mężczyzn, homoseksualne skłonności oraz wiele in­nych czynników, m.in. egoistyczne zachowania partnera nie liczącego się z potrzebami i z upodobaniami seksualnymi kobiety, brak doświad­czenia seksualnego u partnera, przedwczesny lub zbyt wczesny wy­trysk nasienia, zaburzenia wzwodu prącia.

Anorgazmia ma przebieg dynamiczny: od braku orgazmu, po­przez obojętność, a następnie przykre doznania podczas stosunku płciowego, prowadzi do niechęci i wstrętu wobec wszelkich kontaktów seksualnych. Brak orgazmu przy podnieceniu seksualnym kobie­ty podczas stosunków płciowych może doprowadzić do zmian organicz­nych w narządach miednicy małej. Długo utrzymujące się przekrwie­nie narządu rodnego kobiet po stosunku sprzyja powstawaniu odczy­nów zapalnych, a następnie zwyrodnienia w obrębie jajników, jajowo­dów, macicy, pochwy i tkanek otaczających narząd rodny. Częstym powikłaniem długotrwałej anorgazmii są również zaburzenia nerwicowe typu histeryczno-neurastenicznego.

Zespół zakodowanych reakcji seksualnych. Utrwalenie się pew­nych stereotypów reakcji (np. poprzez częste powtarzanie się bodź­ców wyobrażeniowych i somatycznych przy uprawianiu masturbacji) stwarza swoisty „kod”, według którego przebiega cykl reakcji se­ksualnych kobiety. Zespół zakodowanych reakcji seksualnych pow­staje na podłożu masturbacji uprawianej w okresie dojrzewania lub wczesnej młodości poprzez utrwalenie się skojarzenia stanów podnie­cenia seksualnego ze specyficznymi bodźcami niemożliwymi do od­tworzenia przez mężczyznę. Kobieta, mimo dużej własnej pobudliwoś­ci seksualnej, nie osiąga zaspokojenia seksualnego w układzie part­nerskim z mężczyzną. Prowadzi to do wielu negatywnych skutków, zarówno dla jej zdrowia, jak i dla harmonii współżycia małżeńskiego i rodzinnego.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.