METODY TERAPEUTYCZNE

Terapia zaburzeń seksualnych jest złożonym postępowaniem, na któ­re składają się różne formy leczenia medycznego (farmakotera­pia, leczenie chirurgiczne) i psychoterapii. To, czy w terapii ma przewagę leczenie medyczne (np. hormonalne) czy też psychoterapia, zależy od przyczyny zaburzenia. W klinice seksuologicznej stosowane są liczne badania diagnostyczne pozwalające ocenić, czy przyczyną dysfunkcji są zaburzenia somatyczne (np. choroba, uraz, zażywane le­ki, alkohol) czy też psychologiczne (np. lęk, awersja, dewiacja).

Ponieważ zaburzenia seksualne ujawniają się w interakcji z partne­rem, leczenie powinno odbywać się w układzie partner­skim. Możliwość zaangażowania partnera w leczenie (szczególnie w psychoterapii) ma korzystny wpływ dla przebiegu terapii. Niekiedy pomoc może ograniczyć się do wyjaśnienia zasad fizjologii i psycholo­gii seksualności oraz skorygowania u pacjenta fałszywych poglądów na te tematy. Długoterminowe metody psychoterapii (np. psychoanali­za) ze względu na czas ich trwania mają mniejsze zastosowanie w le­czeniu zaburzeń seksualnych. Z metod psychoterapeutycz­ny c h w klinice seksuologicznej mają zastosowanie głównie kilkuty­godniowe programy terapeutyczne, mające na celu zmianę zachowania seksualnego pacjenta. Terapia polega na wyuczeniu właś­ciwych reakcji seksualnych w interakcji z partnerem. Przy kwalifiko­waniu do tego typu terapii istotne znaczenie mają właściwe motywa­cje. Terapia ta wymaga bowiem ze strony pacjenta gotowości do pod­jęcia nowych doświadczeń seksualnych, nierzadko znoszenia lęku itp. Dla poszczególnych zaburzeń seksualnych (np. impotencji, zaburzeń wytrysku, pochwicy) opracowane są i stosowane różniące się między sobą krótkoterminowe programy psychoterapeutyczne.

Leczenie dysfunkcji seksualnych, których przyczyną-są zaburzenia somatyczne, musi uwzględniać nie tylko czynnik somatyczny, ale tak­że oddziaływanie na psychikę i zachowanie pacjenta. W tych przypad­kach w proces diagnozy i leczenia zaangażowany jest z reguły specja­lista seksuolog i psycholog kliniczny wyszkolony w terapii seksuolo­gicznej.

Farmakoterapia. Brak zainteresowania seksem często związa­ny jest z depresją. Leczenie farmakologiczne przeciwdepresyjne po­przedza właściwą terapię seksuologiczną. Stosowanie hormonów jest uzasadnione wyłącznie wówczas, gdy na podstawie badań laboratoryj­nych lekarz stwierdza zaburzenia hormonalne. Terapię hormonalną stosuje się w leczeniu transseksualizmu (zmiana płci). W leczeniu im­potencji erekcyjnej znajdują zastosowanie z doskonałym skutkiem le­ki z grupy prostaglandyn.

Leczenie chirurgiczne stosuje się rzadko. U mężczyzn z nie­odwracalnym uszkodzeniem mechanizmu erekcji prącia lub z brakiem jąder wstawiane są odpowiednie protezy. U kobiet dokonuje się ko­rekcji rozmiaru piersi lub protezuje się sutki po ich amputacji. U męż­czyzn operacje chirurgiczne na naczyniach krwionośnych stosuje się w przypadku zwężonego lub zamkniętego światła tętnic zaopatrują­cych ciała jamiste prącia w krew. Skomplikowane i rozległe leczenie chirurgiczne stosuje się w przypadku transseksualizmu.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.