AKTYWNOŚĆ SEKSUALNA W WIEKU PODESZŁYM

Na aktywność seksualną w wieku podeszłym rzutują przede*wszyst­kim następujące czynniki: fizjologiczne zmiany wsteczne (zanikowe) w układzie płciowym ludzi starszych, częste w tym okresie choroby i ko­nieczność przyjmowania różnych leków, brak stałego partnera se­ksualnego oraz nieakceptowanie przez społeczeństwo, najbliższą rodzi­nę i samych ludzi starszych przejawów seksualności.

Popęd seksualny i potencja w wieku podeszłym mogą kształtować się bardzo różnie: od zupełnego ich wygaszenia i zaniku do utrzymy­wania się na dobrym poziomie aż do późnej starości. U kobiet zanik funkcji hormonalnej jajników powoduje zmiany wsteczne w narządzie rodnym. Ściany pochwy cieńczeją, pochwa zwęża się i staje się wraż­liwsza na urazy. Spółkowanie przy takich zmianach zanikowych może być bolesne dla kobiety. Leczenie hormonalne oraz regularne odbywa­nie stosunków płciowych zapobiegają tym niekorzystnym zmianom. U mężczyzn w wieku podeszłym wolniej pojawia się erekcja prącia, nie jest ona taka pełna jak w wieku młodym czy średnim, wytrysk nasie­nia następuje pod zmniejszonym ciśnieniem, co obniża stopień dozna­wanej rozkoszy podczas orgazmu, a ponadto nie wszystkie stosunki płciowe kończą się wytryskiem nasienia. Te fizjologiczne zmiany zwią­zane ze starzeniem się mężczyzna może odczytać jako objawy pojawia­jącej się niewydolności seksualnej i zareagować na nie wtórną impo­tencją na tle nerwicowym. Może temu zapobiec właściwa informacja o fizjologicznych zmianach, jakie zachodzą w układzie płciowym z wie­kiem, w przypadkach koniecznych podawanie hormonów, prawidłowe zapobieganie i leczenie chorób, a ponadto właściwy stosunek społe­czeństwa przyznającego ludziom starym.prawo do miłości erotycznej i kontaktów seksualnych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.