Zaburzenia czynności skurczowej macicy

Zaburzenia czynności skurczowej macicy w porodzie stanowią ciąg­le jeszcze jedno z- najpoważniejszych zagrożeń dla matki i płodu.

Słaba czynność skurczowa jest najczęstszą postacią zaburzeń sił porodowych i główną przyczyną porodów przedłużonych. W ta­kich przypadkach stosowane są odpowiednie środki naskurczowe (sty­mulacja porodu).

Nieskoordynowana czynność skurczowi macicy jest związana przeważnie z wyzwalaniem skurczów macicy z różnych jej ośrodków (z dolnego odcinka i trzonu macicy). Jest przyczyną zwolnionego postępu porodu na skutek gorszych warunków do rozwie­rania szyjki. W tym przypadku stosowane są odpowiednie środki far­makologiczne rozkurczowe i naskurczowe.

Nadmierna czynność skurczowa macicy prowa­dzi do porodu przyspieszonego, w trakcie którego następują obra­żenia płodu, a także rozległe obrażenia tkanek miękkich dróg rodnych.

Tężcowy skurcz macicy jest najskrajniejszą postacią zabu­rzeń czynności skurczowej tego narządu. Jest to stan, gdy macica znajduje się w stałym i silnym skurczu. Przeoczenie tego stanu prowa­dzi do śmierci płodu i pęknięcia macicy. Jedynym sposobem postępo­wania jest cesarskie cięcie.

Dystocja szyjkowa, czyli niepodatność szyjki maci­cy, prowadzi do przedłużenia porodu. Czynność skurczowa macicy w pewnym momencie może się nasilić tak znacznie, że rozwarcie szyjki może przebiegać z jej pęknięciem. Przyczynami są najczęściej zmiany bliznowate po przebytych zabiegach, stanach zapalnych oraz zmiany o charakterze anatomicznym i czynnościowym. Przy dystocji szyjki po­dawane są rozkurczowe środki farmakologiczne, jeśli nie dają efektu, stosowane jest cesarskie cięcie.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.