Zwichnięcia stawów i złamania kości

Urazowe zwichnięcia stawów zdarzają się o wiele rza­dziej niż złamania kości. Z reguły dotyczą one, w obrębie kończyny górnej – stawu barkowego, stawu łokciowego oraz stawów kciuka, zaś w obrębie kończyny dolnej — stawu skokowego, kolanowego i biodrowego.

Postępowanie w ramach pierwszej pomocy nie różni się właś­ciwie od stosowanego w złamaniach, z tym że przy unieruchomieniu chorej kończyny należy ściśle przestrzegać „przyjętej przez nią pozy­cji”, gdyż jest to ustawienie przymusowe! Nie wolno poruszać ranną kończyną, nie wolno korygować jej nieprawidłowego ustawienia, a je­dynie ograniczyć się do jej unieruchomienia najprostszym i najsku­teczniejszym sposobem.

Przy podejrzeniu złamania kości najważniejszą zasadą w udzieleniu pierwszej pomocy jest unieruchomienie uszkodzonego odcinka przed poruszeniem rannego. Ranny powinien być poruszany ostrożnie i tyl­ko w razie bezwzględnej potrzeby. Należy zawsze tego przestrzegać niezależnie od rodzaju złamania, gdyż niejednokrotnie przy dalszym badaniu w szpitalu wykrywane są inne złamania czy obrażenia. Poza tym wszelkie zbędne zmiany pozycji ciała mogą przyczynić się do wy­stąpienia wstrząsu lub pogłębić wstrząs już istniejący.

Aby osłabić szybkość narastania obrzęku w miejscu złamania, koń­czynę należy ułożyć nieco wyżej, nad poziom serca. Jeśli chory jest transportowany na dalsze odległości, trzeba sprawdzać, czy w miarę narastania obrzęku opatrunek nie uciska kończyny. W celu zmniejsze­nia obrzęku można też kończynę obłożyć workami z lodem. Stosowa­nie zimna łagodzi ból, a przy upośledzeniu dopływu krwi – zwiększa szanse na uratowanie kończyny.

Jeśli istnieje konieczność wyniesienia rannego ze złamaniem koń­czyny dolnej z rejonu zagrożenia, muszą to zrobić co najmniej 2 oso­by. Ratujący stają po stronie kończyny złamanej. Jeden podkłada ręce pod plecy i pośladki chorego, który obejmuje go za szyję, drugi pod­kłada ręce powyżej i poniżej miejsca złamania, przesuwając je aż pod kończynę zdrową; rannego podnoszą jednocześnie.

Jeśli chory jest nieprzytomny, czynność tę muszą wykonywać co najmniej 3 osoby, gdyż nie wiadomo, czy chory nie doznał dodatko­wych obrażeń, np. miednicy czy kręgosłupa, których nie można roz­poznać bez dokładnego zbadania chorego.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.