Postępowanie reanimacyjne

Reanimacją, resuscytacją krążeniowo – oddechową lub ożywianiem nazywany jest zespół czynności ratunkowych, które mają na celu podtrzymanie albo zastąpienie zaburzonych czyn­ności organizmu. Przyczyną, która doprowadziła do zaburzeń, może być np. krwotok ze zranienia, ciężkie urazy klatki piersiowej lub brzu­cha, zaburzenia rytmu serca po porażeniu prądem, piorunem czy w świeżym zawale, ostre niedotlenienie (w utonięciu, zatruciu czadem, spalinami). Postępowanie reanimacyjne prowadzone na miejscu wy­padku i w czasie transportu stwarza możliwość powodzenia dalszego leczenia w ośrodku specjalistycznym. Biorąc pod uwagę pewną kolej­ność, w jakiej na ogół przebiegają zaburzenia, przyjmuje się następu­jący schemat postępowania: zapewnienie drożności dróg oddechowych, sztuczne oddychanie i pośredni masaż serca.

Zapewnienie drożności dróg oddechowych

Niedrożność dróg oddechowych może być spowodowana tzw. cia­łem obcym (krwią, śluzem, wymiocinami, sztucznym uzębieniem, kęsami pokarmu itp.), które zatyka światło gardła i krtani, lub zwiotczeniem mięśni, które w normalnych warunkach utrzy­mują drożność tych narządów. Ciała obce z jamy ustnej należy usunąć mechanicznie (palcem, chusteczką itp.), układając głowę ratowanego na bok i odciągając kąciki ust tak, aby znalazły się niżej niż wejście do

tchawicy, co pozwoli na spłynięcie wydzielin na zewnątrz. Niedrożność wynikającą ze zwiotczenia mięśni należy usunąć napina­jąc mięśnie szyi odpowiednimi chwytami. Jeśli powróci prawidłowe oddychanie, można poprzestać na podtrzymywaniu drożności dróg oddechowych, oczekując na pomoc specjalistyczną, je­żeli oddychania nie stwierdza się, należy przystąpić do wykonywania sztucznego oddychania.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.