NIEPŁODNOŚĆ MAŁŻEŃSKA I ZAPŁODNIENIE POZAUSTROJOWE

Niepłodność małżeńska jest pojęciem biologicznym i zobo­wiązuje do badania pary małżeńskiej, co jest podstawową zasadą po­stępowania diagnostycznego. Wyodrębnia się: niepłodność ko­biecą oraz niepłodność męską.

Od niemożności zajścia w ciążę należy odróżnić brak zdolności donoszenia ciąży, który może wynikać z trudności zagnieżdżenia się zapłodnionego jaja, z poronień lub z braku możli­wości rodzenia dzieci żywych lub zdolnych do życia.

Pojęcie niepłodności też nie jest jednoznaczne. Niepłod­ność całkowita, czyli bezpłodność, może być spowodowana u kobiet wadami wrodzonymi (brak jajników, macicy lub pochwy, ma­cica szczątkowa, brak jajowodów lub ich wrodzone zarośnięcie) albo wadami nabytymi w wyniku przebytych operacji, stanów zapalnych i innych uszkodzeń, a u mężczyzn — wrodzonym lub nabytym brakiem jąder.

Niepłodność względna oznacza istnienie przyczyn czasowo powodujących niepłodność, ale dających szanse wyleczenia. Rozróżnia się niepłodność względną wrodzoną oraz niepłodność względną „nabytą.

O niepłodności pierwotnej mówi się wówczas, gdy mimo regularnych stosunków utrzymywanych dłużej niż 2 lata, kobieta nie zachodzi w ciążę.

Niepłodność wtórna to sytuacja, gdy kobieta raz lub więcej razy była w ciąży (niezależnie od tego, czy nastąpiło poronienie, ciąża pozamaciczna czy poród), a następnie minęły 2 lata bez zajścia w ciążę mimo regularnych stosunków płciowych.

Istnieją również pojęcia niepłodności okresowej, w tym także fizjologicznej (ciąża, niepłodne fazy cyklu) oraz niepłodno­ści dobrowolnej (zapobieganie zapłodnieniu).

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.