Niepłodność kobiet

Czynnościowe przyczyny niepłodności kobiet. Niepłodność czynnościowa stanowi 35-50% przyczyn niepłodności u kobiet. Jest ona wynikiem zaburzeń w odczynie biologicznym pochwy, zmian biochemicznych ze zmianami immunologicznymi i fizykochemicznymi śluzu szyjkowego, zmian czynnościowych błony śluzowej macicy — w tym braku reaktywności błony śluzowej na bodźce hormonalne, zmian czynnościowych jajowodów, a wreszcie — i to jest najważniejszy czyn­nik — zmian czynnościowych, w wyniku których nie dochodzi do jajeczkowania i występują zaburzenia w ilościowym i jakościowym wy­twarzaniu hormonów steroidowych przez jajniki.

Najważniejszym momentem jest jajeczkowanie, czyli owulacja. Nie­którzy ograniczają nawet pojęcie niepłodności czynnościowej do bra­ku jajeczkowania. Metody diagnostyczne pozwalające stwier­dzić owulację dzieli się na pewne i prawdopodobne.

Metody diagnostyczne pewne. Należą tutaj: a) ciąża, b) stwierdzenie pękniętego pęcherzyka albo ciałka żółtego, c) znalezienie jaja w drogach rodnych. W ostatnich kilku latach można za pomocą codziennych badań ultrasonograficznych śledzić wzrost i pęknięcie pę­cherzyka Graafa.

Metody diagnostyczne prawdopodobne. Należą tutaj: a) wzrost podstawowej temperatury ciała ok. 14 dnia cyklu spowodo­wany progesteronem (ok. 80% pewności); b) zmiany w rozmazach cytohormonalnych (30 – 50% pewności); c) zmiany wydzielnicze w błonie śluzowej macicy (biopsja — ok. 90% pewności); d) podwyż­szenie poziomu progesteronu we krwi (ok. 80%); e) zmiany śluzu szyjkowego.

Inne dowody jajeczkowania, jak ból w środku cyklu czy plamienie, są objawami subiektywnymi i występują rzadko, w związku z czym mogą mieć tylko znaczenie pomocnicze.

Leczenie czynnościowej niepłodności jest hormonalne lub opera­cyjne (polega na klinowej resekcji jajników).

Mechaniczne przyczyny niepłodności kobiet. O niepłodnoś­ci mechanicznej mówi się wtedy, gdy istnieją przeszkody na drodze wędrówki plemników lub zapłodnionego jaja, a więc chodzi tu nie tylko o całkowite niedrożności, ale o zwężenie światła lub zmiany czynności w obrębie dróg rodnych uniemożliwiające tzw. czynny transport.

Przyczyny jajowodowe. Według różnych autorów stanowią one 20 – 60% niepłodności i można je podzielić na pierwotne i wtórne. Przyczyny pierwotne to wady wrodzone jedno- lub obustronne, całko­wity brak jajowodów, ślepe zachyłki itp. Przyczyny wtórne, czyli naby­te, są wynikiem różnych bakteryjnych stanów zapalnych połogowych (po porodach i poronieniach), rzeżączki, gruźlicy, zapalenia błony ślu­zowej macicy oraz zmian pooperacyjnych.

Przyczyny maciczne, mające znacznie mniejszy ,4udział” w niepłodności, można również podzielić na wrodzone i nabyte. Do wro­dzonych należy brak macicy lub jej niedorozwój, do nabytych zrosty śródmaciczne (zrosty Ashermana) oraz mięśniaki śródścienne i podśluzówkowe zamykające ujścia śródścienne jajowodów.

Przyczyny szyjkowe obejmują zwężenie szyjki macicy, jej zrosty oraz nadmierne przodo- i tyłozgięcie.

W diagnostyce niepłodności mechanicznej największe znacze­nie ma tzw. histerosalpingografia (HSG), tj. badanie radiologiczne na­rządu rodnego polegające na podaniu przez kanał części pochwowej środka cieniującego do jamy macicy i ocenie na ekranie telewizyjnym zarysów jamy macicy, kształtu i drożności jajowodów.

Leczenie mechanicznej niepłodności kobiecej jest zachowawcze lub operacyjne. Leczenie zachowawcze polega na stosowaniu tzw. hydrotubacji, czyli wlewek domacicznych stosowanych se­riami — 3 — 5 serii po 5 — 10 wlewek na cykl, z użyciem antybiotyku w połączeniu z hydrokortyzonem. Dobre wyniki daje też leczenie balneo- klimatyczne. Leczenie operacyjne polega na uwalnianiu ze zrostów i próbach udrażniania jajowodów (salpingostomia); efek­ty nie są dostateczne, zaledwie 6-8% kobiet poddanych operacji za­chodzi w ciążę.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.