Ustalanie tożsamości nieznanych zwłok

Identyfikacją zwłok o nieustalonej tożsamości zajmują się upraw­nione władze przy udziale lekarzy sądowych. Ważnym elementem roz­poznawczym jest odzież, którą dokładnie opisuje się, uwzględniając jej poszczególne części, krój, materiał, znaki firmowe, monogramy, doko­nane poprawki lub przeszycia, stopień zniszczenia, zabrudzenia. Po­dobnie opisuje się przedmioty i dokumenty znalezione w odzieży oraz przedmioty znajdujące się na zwłokach, np. pierścionki, obrączki itp. Powinna być sporządzona dokumentacja fotograficzna twarzy, całych zwłok oraz znaków szczególnych, jeśli takie zostały stwierdzone.

Podczas dokonywanych oględzin zwłok opisuje się dokładnie uzębie­nie, uwzględniając dokonane zabiegi sanacyjne i protetyczne. Z uzę­bienia wykonuje się odlewy gipsowe, jeśli istnieją ku temu warunki — zdjęcia radiologiczne panoramiczne. Ponadto zabezpiecza się prote­zy, mostki, a w niektórych przypadkach całe uzębienie.

Opisy cech morfologicznych muszą być dokładne, podobnie jak i znaków szczególnych. Niektóre dane, np. modzele, blizny na dłoniach, zanieczyszczenia pod paznokciami mogą być pomocne przy określaniu zawodu lub trybu życia.

Sekcja zwłok pozwala na stwierdzenie przebytych chorób, zabiegów operacyjnych i urazów. Podczas sekcji pobiera się materiał biologicz­ny do badań serologicznych, mających oznaczyć przynależność grupo­wą (grupę krwi), oraz włosy do badań porównawczych. W każdym przypadku należy wykonać badania daktyloskopowe.

Ustalenie tożsamości zwłok zeszkieletowanych ma na celu przede wszystkim stwierdzenie: czy są to kości człowieka, a jeśli tak, to czy jednego czy więcej osobników. Następnie określa się płeć, wzrost, wiek oraz cechy indywidualne poszczególnych osobników.

Podstawowym badaniem mającym na celu identyfikację ga­tunkową jest porównawcze badanie kości i badanie serologiczne. Niekiedy przeprowadza się badanie histologiczne. Przy ustalaniu licz­by osób, od których pochodzą kości, bierze się pod uwagę liczbę kości, podobieństwo kości symetrycznych, dymorfizm płciowy. Przy okreś­laniu płci bierze się pod uwagę różnice płciowe w budowie: mie­dnicy, czaszki, kości długich, mostka, obręczy barkowej. Jeśli szkielet jest kompletny, określenie płci nie nastręcza trudności, jeśli nato­miast istnieją poszczególne kości — jest problematyczne.

Określanie wzrostu opiera się na zależnościach między dłu­gością kończyn i wzrostem oraz między sumą wysokości kręgów i wzrostem.

Ustalenia wieku opierają się na badaniu uzębienia (tzw. kry­teria zębowe anatomiczne i histologiczne), cech przekroju górnej nasa­dy kości ramiennej i udowej, stopnia zarastania i zacierania się szwów czaszkowych, cech budowy spojenia łonowego.

Końcowym stadium identyfikacji indywidualnej jest metoda superprojekcji, polegająca na fotomontażu zdjęcia osoby poszuki­wanej ze zdjęciem czaszki. Jeśli brak jest zdjęcia osoby zaginionej, stosuje się metodę rekonstrukcji plastycznej. Opiera się ona na tech­nice rzeźbiarskiej i polega .na nakładaniu masy plastycznej na odlewy gipsowe czaszki. Odtwarza się w ten sposób obrysy głowy i twarzy.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.