USTALANIE TOŻSAMOŚCI

Zbadanie i ustalenie tożsamości osób żywych lub zwłok wchodzi w zakres obowiązków lekarza biegłego z zakresu medycyny sądowej. Ustalenie tożsamości osób żywych opiera się na określeniu cech mor­fologicznych tzw. portretu opisowego. Do cech tych zalicza się: wielkość i kształt głowy, układ, wielkość i kształt nosa, oczu, bro­dy, policzków, rodzaj profilu, kształt twarzy, barwy włosów, oczu, skó­ry, znamiona wrodzone i nabyte (takie jak: tatuaże, blizny, znamiona zawodowe itp.). Do cech dynamicznych portretu pamięciowego należą: rodzaj chodu, mimika, gestykulacja, sposób mówienia, palenia papierosów itd. Również badanie serologiczne grupy krwi może przy­czynić się do identyfikacji osoby żywej.

Określenie wieku osoby o nieustalonej tożsamości, co najczęściej dotyczy osób starszych z zanikami pamięci i małych dzieci, opiera się na badaniu ogólnym (wzrost, waga, cechy płciowe itp.), radiologicz­nym (badanie punktów kostnienia szkieletu u dzieci i młodzieży, u osób starszych — zmiany inwolucyjne kośćca, stopień uwapnienia chrząstek krtani) i badaniu stomatologicznym.

Jedną z metod kryminalistyki jest daktyloskopia. Zajmuje się ona ustalaniem tożsamości człowieka na podstawie charakterystycz­nych rysunków linii na opuszkach palców. Rysunki te wytworzone są przez listewki skórne, zwane liniami papilarnymi, poprzedzie­lane tzw. rowkami (bruzdami). Linie papilarne mają cechę całkowitej indywidualności, niezmienności — począwszy od życia płodowego do śmierci oraz niezniszczalności — uszkodzenie naskórka nie niszczy wzorów. Głębokie uszkodzenie skóry właściwej, połączone z wytworze­niem blizny, uszkadza jedynie miejscowo rysunek linii papilarnych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.