Podział trucizn

Istnieje wiele różnych kryteriów podziału trucizn. W praktyce medyczno-sądowej stosuje się klasyfikację nawiązującą do wyników sek­cji zwłok. Dzieli się zatem trucizny na te, które: 1) dają zmiany anato­miczne miejscowe lub ogólne, 2) nie wywołują wyraźnych zmian ana­tomicznych, ale np. charakteryzują się specyficzną wonią lub zmienia­ją zabarwienie krwi i narządów, oraz 3) nie pozostawiają w zasadzie żadnych zmian w obrazie sekcyjnym.

Trucizny działające miejscowo. Należą tu trucizny o działaniu żrącym. Wchodzą one w bezpośrednią reakcję chemiczną ze składnika­mi komórek powodując charakterystyczne zmiany martwicze. Należą tutaj stężone kwasy i zasady. Zatrucia doustne zdarzają się głównie na skutek omyłki lub w celach samobójczych. W celach zbrodniczych trucizny żrące stosowane są rzadko. Zdarzają się jednak przypadki oblania ofiary tymi środkami, prowadzące do oszpecenia.

Trucizny działające ogólnie zwane są truciznami miąższo­wymi. Początkowo wywołują one podrażnienia przewodu pokarmo­wego, a po wchłonięciu prowadzą do zmian zwyrodnieniowych w na­rządach. Do tej grupy należą metale ciężkie (rtęć, ołów, tal), metale ziem alkalicznych (bar), metaloidy (arsen, fosfor). Zatrucia tymi związ­kami są dziś stosunkowo rzadkie. Obserwuje się głównie zatrucia arszenikiem, sublimatem (chlorkiem rtęci) i niekiedy czteroetylkiem ołowiu.

Ostre zatrucia arszenikiem zdarzają się sporadycznie, jakkolwiek w dalszym ciągu stosowany on bywa do celów zbrodni­czych i w zamachach samobójczych. Zatrucia wypadkowe zdarzają się w przemyśle, gdzie związki arsenu mają szerokie zastosowanie przy wyrobie barwników i w hutach szkła. Pasta arszenikowa stosowana jest też w stomatologii. Dawka śmiertelna dla arszeniku wynosi około 0,1 — 0,2 g. Objawy ostrego zatrucia przypominają zakażenie bakteryjne. Sekcja zwłok wykazuje charakterystyczne zmiany w prze­wodzie pokarmowym z wodnistą treścią w jelitach oraz liczne wybro­czyny krwawe. Zmiany zwyrodnieniowe narządów występują w okre­sie późniejszym, głównie w zatruciach podostrych i przewlekłych.

Zatrucia sublimatem, czyli chlorkiem rtęci są najczęś­ciej wynikiem samobójstwa lub nieszczęśliwego wypadku. Szerokie zastosowanie tego związku, m.in. jego roztworów jako środka odka­żającego, ułatwia dostęp do tej trucizny. Dawka śmiertelna wynosi 0,1-0,2 g. Sublimat uszkadzając nerki i wydzielając się wtórnie do światła jelita daje bardzo charakterystyczny obraz sekcyjny w po­staci tzw. nerki sublimatowej i owrzodzeń błony śluzowej jelita grubego.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.