PREPARATY I ŚRODKI KOSMETYCZNE

Mydła toaletowe stosuje się w celu utrzymania niezbędnej czystoś­ci i higieny skóry; usuwają one brud, nadmiar tłuszczu i resztki kos­metyków. Mydła, będące zasadowymi solami kwasów tłuszczowych, łą­czą się przy myciu z tłuszczem naskórka, emulgują go wraz z brudem i spływają. Mydła o odczynie zbyt zasadowym wysuszają skórę i drażnią ją. Podrażniony naskórek jest zaczerwieniony, łuszczy się i pęka. Idealne mydło powinno mieć oddziaływanie obojętne lub nieco kwaś­ne i zawierać dużo tłuszczu.

Mydła przetłuszczone (lanolinowe, dziecinne) o kwaśnym odczynie nadają się do stosowania przy wszystkich rodzajach cery: normalnej, suchej, tłustej i mieszanej. Nie powodują podrażnień i w zasadzie nie niszczą płaszcza tłuszczowego skóry. Nawet najlepsze i najdroższe mydła nie odpowiadające tym wymaganiom mogą doprowa­dzać do podrażnień i uczuleń skóry twarzy.

Mydła lecznicze nie mają dużego zastosowania, ponieważ przez swój zasadowy odczyn mogą doprowadzić do nadmiernego wysuszenia i podrażnienia skóry. Zawarte w nich leki również nie spełniają swego zadania, gdyż nie przenikają w głąb skóry. Nawet cera tłusta wymaga mydła przetłuszczonego, które usuwa z niej brud i wydzieliny gruczo­łów skórnych: łojowych i potowych.

Maski kosmetyczne, tzw. maseczki, są to papki, które nakładane na skórę twarzy w formie papkowatej, a potem wysychające na niej, mogą mieć działanie: ściągające, wysuszające, rozpulchniające, tonizujące, wybielające, odżywcze i upiększające. Maski te mogą zawierać: białko jaja kurzego, żółtko, miód, zioła, siarkę, tlenek cynku, mąkę kartoflaną, talk, mączkę ryżową, siemię lniane, alkohol oraz szereg innych preparatów naturalnych i chemicznych (kolagen, mikroelemen­ty). Maski można też wykonać z rozgrzanej parafiny (w przypadkach zwiotczenia skóry), z owoców i jarzyn (maski witaminowe) lub z kaoli­nu (maska „porcelanowa”).

Maskę odżywczą na cerę suchą sporządza się np. z 1 żółtka ja­ja, 50 g oleju sojowego, 50000 j. witaminy A w roztworze oleistym, 5 g miodu i 5 g parafiny płynnej. Wykonuje się jak majonez.

Maska ziołowa wywiera działanie rozpulchniające. Stosowa­na jest przed oczyszczaniem skóry z zaskórników. Podstawą jej musi być siemię lniane, które działa rozpulchniająco. Połączone jest ono z taką samą ilością rumianku i rozmarynu w równych częściach. Rumianek i rozmaryn można zastąpić nostrzykiem, macierzanką lub bratkami.

Przygotowanie maski ziołowej jest stosunkowo proste. Sproszkowa­ne zioła zalewa się wodą i ogrzewa na ogniu do konsystencji papki, sprawdzając, aby maska nie była zbyt gorąca, następnie rozprowadza się ją szpatułką najpierw na czole, potem na nosie, brodzie i policz­kach, zostawiając wolne powieki. Zioła przykrywa się płatkami ligni­ny, kawałkiem gazy lub płótna, a te kawałkiem plastyku, który działa jak kompres rozgrzewający. Po 10 — 15 minutach maskę zdejmuje się, obmywa skórę wilgotną gazą lub kawałkiem płótna i przystępuje do oczyszczania cery.

Gotowe maski ziołowe na różne rodzaje cery produkuje Herbapol. Maski owocowe przygotowuje się z rozgniecionych truskawek, malin, morel lub z pokrojonego w plasterki ogórka, pomidora, marchwi.

Stosuje się również maski: z twarożku, otrąb pszennych z oliwą i na­turalnego miodu; z otrąb pszennych i żytnich z dodatkiem mikroele­mentów, z drożdży rozgniecionych w mleku. Te ostatnie mają raczej zastosowanie na cerę tłustą, łojotokową.

Maska z ziemniaków działa bardzo korzystnie przy skłon­nościach do podrażnienia i zaczerwienienia skóry twarzy; jeden ziemniak rozgotowuje się w mleku i w postaci ciepłej papki nakła­da na twarz na 10 minut, po czym twarz zmywa się letnim mlekiem lub wodą.

Maska z ubitej piany jednego białka (może być z dodat­kiem kilku kropli cytryny) działa wysuszająco i ściągająco na cerę tłustą.

Pudry, będące mieszaniną bardzo drobno sproszkowanych substan­cji mineralnych, mogą składać się z: talku, mączki ryżowej, soli mag­nezu, tlenku tytanu i cynku, barwników (najczęściej ochry) i perfum. Pudry lekkie zawierają tylko substancje mineralne. Są nieszkod­liwe dla skóry, ale ich wadą jest gorsze przyleganie do skóry. Takie pudry produkuje polski przemysł kosmetyczny. Pudry ciężkie za­wierają sole metali ciężkich, lepiej przylegają do skóry, ale rozszerza­ją pory i czasami wywołują podrażnienia cery. Praktycznie puder cięż­ki można rozpoznać przez potarcie go o złotą obrączkę, która wówczas ciemnieje.

Działanie pudrów kosmetycznych polega na ochronie skóry przed szkodliwymi wpływami atmosferycznymi i kurzem ulicznym, na jej wysuszaniu i upiększaniu przez tuszowanie widocznych braków cery. Osoby o cerze suchej i wrażliwej nie powinny stale używać pudru, na­tomiast powinny go stosować osoby o cerze tłustej.

Kremy kosmetyczne są to maści ze znaczną zawartością wody, nie zawierające substancji sproszkowanych. Kremy takie, zależnie od sto­sunku części tłuszczowej do wody, określa się jako emulsje wody w oleju lub oleju w wodzie. Składają się z podstawy tłuszczowej oraz środków dodatkowych: leczniczych i kosmetycznych, najczęściej w for­mie roztworów. Podstawę tłuszczową stanowią najczęściej tłu­szcze zwierzęce: lanolina, która jest tłuszczem z wełny owczej, che­micznie zbliżonym do łoju wydzielanego przez gruczoły łojowe skóry ludzkiej; smalec wieprzowy; olbrot (tłuszcz płynny otrzymy­wany z wielorybów zwanych kaszalotami) i euceryna (cholesterynowana wazelina). Nieco mniej wartościowe są tłuszcze roślin­ne, jak oliwa czy olejek migdałowy, ponieważ szybko jełczeją. Naj­mniej wartościowe są tłuszcze mineralne: wazelina (czysta), parafina i olej parafinowy. Zamiast odżywiać skórę, powlekają ją war­stwą nieprzenikalnego tłuszczu, który zatyka pory. Krem na dobrym tłuszczu szybko wchłania się w skórę.

W zależności od środków dodatkowych wyróżnia się kremy: chłodzą­ce, osłaniające, odżywcze, nawadniające, przeciwzapalne, przeciwsło­neczne, pod puder, przeciwzmarszczkowe, witaminowe, hormonowe i inne.

W zależności od zastosowania na różne rodzaje cery kremy dzieli się na: tłuste, półtłuste i suche. Kremy suche praktycznie nie mają zastosowania, gdyż na cerę tłustą nie powinno się stosować żad­nych kremów, ponieważ wszystkie rodzaje kremów są produkowane na tłuszczu.

Dobry krem musi spełniać następujące warunki: 1) nie może utrud­niać oddychania przez skórę ani prawidłowego wydzielania gruczo­łów potowych i łojowych; 2) nie powinien psuć się ani wydzielać nie­przyjemnego zapachu (który może być czasem spowodowany źle oczy­szczoną lanoliną); 3) powinien być dobrze wchłaniany przez skórę; 4) powinien mieć odczyn obojętny albo lekko kwaśny; 5) powinien zawierać dość dużo wody (zwłaszcza kremy nawadniające); 6) nie po­winien powodować podrażnienia skóry ani uczulenia.

Farby do ust, policzków i makijażu oczu. Należą tu: pomadki do ust, róże do policzków i cienie na powieki. Preparaty te składają się z podstawy, którą najczęściej jest tłuszcz, barwnika i zapachu. Podsta­wę stanowią: różu do policzków — wazelina i cerezyna; pomadki do ust — woski, lanolina, oleje mineralne i roślinne; cieni na powieki — woski i wazelina. Jako środek zapachowy stosowane są olejki eterycz­ne, jako barwnik — najczęściej eozyna i rodamina (w pomadkach hipoalergicznych, nie uczulających, zamiast eozyny stosuje się często karmin koszenili, który jako roślinny nie uczula).

Farby do ust i policzków, podobnie jak pudry, poza kryciem pew­nych usterek cery i jej upiększaniem oraz nadawaniem pewnego kolo­rytu twarzy, chronią skórę,przed kurzem ulicznym i szkodliwymi wpły­wami zewnętrznymi. Pomadki ponadto chronią wargi przed nad­miernym wysuszeniem. Korzystniejsze są pomadki tłuste. Dobre po­madki powinny być trwałe, mieć odpowiednie zabarwienia (zależne od mody, koloru cery i ubioru) oraz nie wywoływać szkodliwych odczy­nów miejscowych.

Róż do policzków może być tłusty i suchy (w postaci kamienia lub proszku, stosuje się go przy cerze wybitnie tłustej). W zasadzie nie powinny go używać osoby bardzo młode, natomiast osoby starsze, któ­rych skóra policzków ma raczej skłonność do wysuszania, powinny używać różu tłustego, harmonizującego z kolorem pomadki do ust. Po­nieważ podstawą różu są przeważnie tłuszcze mineralne, nie należy go długo pozostawiać na skórze ze względu na możliwość podrażnień; po­leca się dokładne zmywanie różu na noc. Jako różu do policzków moż­na także używać pomadki do ust (wówczas mają identyczny kolor), rozcierając jej niewielką ilość równomiernie po wtarciu odrobiny tłu­stego kremu w skórę policzków.

Cienie na powieki mogą być w kamieniu, pudrze, kremie lub pomadce.

Farby do brwi i rzęs (do makijażu oczu). Stanowią je naturalne barwniki roślinne (henna) lub sztuczne. Farby pozwalają na zmianę koloru brwi i rzęs na brązowy lub czarny na dłuższy okres (kilka ty­godni). Podobny efekt, ale znacznie krótszy, kilku-, kilkunastogodzin­ny, można osiągnąć stosując ołówki do brwi i tusz do rzęs. Istnieją tu­sze łatwo zmywalne (spływają przy płaczu) oraz trwałe, nie schodzące nawet podczas pływania i trudno usuwające się. Tusze są produko­wane w postaci kamienia, pasty lub płynu z wmontowaną w pojemnik (w formie ołówka) spiralą, w kolorze: czarnym, brązowym, niebieskim, zielonym, popielatym. Tusze w kamieniu lub paście nakłada się za po­mocą specjalnych szczoteczek. Blondynki powinny dobierać tusz do koloru oczu, rudowłose powinny używać tuszu niebieskiego, zielonego lub brązowego, brunetki czarnego. Ołówki do brwi produkowane są w kolorach czarnym, brązowym, szarym oraz w kolorach pastelo­wych.

Perfumy są esencjami zapachów naturalnych lub stanowią mie­szaninę zapachów naturalnych i sztucznych; bywają także pocho­dzenia wyłącznie sztucznego. Poza bezpośrednim stosowaniem na skórę i włosy, perfumy (zwykle olejki eteryczne) mają szerokie za­stosowanie w produkcji kosmetyków: kremów, pudrów, różów, pomadek, maseczek, mleczka, lotionu, mydeł itp.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.