Niektóre choroby włosów

Łysienie rozlane u kobiet może występować w różnych okresach życia: po okresie dojrzewania, między 30 a 40 r. życia i w okresie prze­kwitania. Przyczyny mogą być różne: dziedziczne, hormonalne, ło­jotok, nerwowe, niedokrwistość (niski poziom żelaza we krwi), niedo­bory pokarmowe. Wypadanie włosów rozpoczyna się na szczycie głowy lub w okolicy czoła, z tym że nigdy nie dochodzi do całkowitego wyły­sienia (nawet na szczycie głowy), a jedynie do przerzedzenia i ścieńczenia włosów. Często wyłysieniu towarzyszy łojotok i łupież. Choroba ma przebieg długotrwały z okresami poprawy i pogorszenia.

Leczenie jest bardzo trudne i polega przede wszystkim na lecze­niu przyczyny. Leczenie hormonalne stosuje się bardzo ostrożnie. Pro­wadzi się leczenie wzmacniające organizm i układ nerwowy. Leczenie miejscowe polega na zwalczaniu łojotoku poprzez stosowanie miesza­nek spirytusowych wysuszających (np. Acnosan, spirytus salicylowy z dodatkiem innych leków, maści na łupież). W przypadkach suchego łu­pieżu — i to u obojga płci — korzystnie działa szampon do mycia wło­sów z zawartością selenu — Selsun.

Łysienie typu męskiego jest najczęstszą odmianą łysienia (90%). Ponad 50% mężczyzn po 50 r. życia łysieje. Przyczyna nie jest do­kładnie znana. Przypuszcza się, że istotną rolę wywierają hormony męskie, łojotok, a także wzmożone napięcie skóry głowy. Istnieje pew­na dziedziczna tendencja do łysienia tego typu.

Początek łysienia występuje zazwyczaj po 40 r. życia, a wyjątkowo już po 20 r. życia. Proces zaczyna się w okolicy kątów czołowych i na szczycie głowy, natomiast na obwodzie zarost pozostaje prawidłowy.

Leczenie jest trudne, podobne do leczenia łysienia rozlanego u kobiet.

Łysienie plackowate. Ten rodzaj łysienia występuje zarówno u dzieci, jak i u dorosłych mężczyzn i kobiet. Przyczyny nie są do­kładnie znane. Pewną rolę odgrywa układ nerwowy (np. silne przeży­cia nerwowe), zaburzenia hormonalne, ropne ogniska w organizmie (zatoki, zęby, migdały itp.). Choroba zaczyna się zwykle w tyle głowy i w okolicach ciemieniowych, obejmuje brodę u mężczyzn, okolice brwi i rzęs, pachwin i dołów pachowych.

Leczenie jest trudne, choć zmiany są w zasadzie odwracalne. Może ciągnąć się miesiącami, a nawet latami. Najgorzej rokują posta­cie brzeżne i wyłysienie całkowite, zwłaszcza u dzieci. Czasami zmiany mogą się cofać samoistnie. Leczenie miejscowe polega na: wcieraniu w skórę głowy mieszanek drażniących na spirytusie (powo­dują przekrwienie), naświetleniu kwarcówką, przebywaniu na słońcu, stosowaniu ręcznego lub wibracyjnego masażu w gabinecie kosme­tycznym. Można również stosować masaż elektryczny za pomocą apa­ratu do darsonwalizacji (prąd zmienny wysokiej częstotliwości). Przy ogniskach bardzo licznych lub wyłysieniu całkowitym wskazane jest noszenie peruki (treski). Ponieważ odrastające włosy są odbarwione (nie należy ich farbować!), można je smarować sokiem z łupin zielo­nych orzechów i alkoholu (w równych częściach). Leczenie ogólne polega na podawaniu witamin (witaminy A, B comp., C), leków ogólnie wzmacniających, mikroelementów (żelazo, fosfor itd.), a także uspokajających. Szczególne znaczenie przypisuje się podawaniu cynku (polski preparat Zinkterral, szwedzki Solvezink w tabletkach musują­cych). Wyniki są zachęcające, choć nie zawsze radykalne.

Łysienie poporodowe jest skutkiem zaburzeń hormonalnych oraz urazu porodowego. Zwykle najsilniejsze jest w 10 — 20 tygodni pt> poro­dzie. Trwa kilka miesięcy, cofa się na ogół samoistnie w okresie do 6 miesięcy po porodzie. Objawia się ścieńczeniem i przerzedzeniem wło­sów, początkowo na szczycie, potem na całej głowie.

Leczenie nie jest konieczne, ale można stosować leki wzmacnia­jące i uspokajające lub psychoterapię, a także witaminy i mieszanki drażniące do wcierania w skórę głowy.

Łysienie neuropochodne, czyli psychogenne polega na tworzeniu się ograniczonych, nieregularnych ognisk; rzadziej jest rozlane. Może przypominać łysienie plackowate. Występuje zwykle w kilka dni lub 2-3 miesiące po zadziałaniu stresu.

Leczenie lekami uspokajającymi i wzmacniającymi, a miejscowo – mieszankami drażniącymi skórę głowy.

Łysienie po chorobach zakaźnych, tzw. pogorączkowe (np. po durze brzusznym), jest spowodowane działaniem wysokiej temperatury oraz toksyn bakteryjnych. Jest to łysienie rozlane. Może rozpocząć się w kilka miesięcy po chorobie i trwać ok. 2 miesięcy. Następuje przerzedzenie włosów, wyjątkowo rzadko utrata większości włosów. Odrost włosów jest na ogół całkowity.

Leczenie nie jest konieczne, ewentualnie stosuje się leki wzmac­niające.

Łysienie w wyniku uszkodzenia włosów. Włosy mają być uszko­dzone na skutek działania czynników mechanicznych, fizycznych lub chemicznych. Do czynników mechanicznych zalicza się: prze­wlekłe urazy, złe pielęgnowanie włosów (złe czesanie i szczotkowanie, naciąganie, ścisłe zaplatanie, nieprawidłowy masaż skóry owłosionej, złe uczesanie, np. tzw. koński ogon), przewlekłe drapanie np. przy ale­rgicznych (uczuleniowych) chorobach skóry. Włosy mogą ulegać roz­szczepieniu, stają się łamliwe, następują zmiany ich zabarwienia itp. Uszkodzenia włosów są na ogół ogniskowe, może dochodzić do ograni­czonych wyłysień. Często zmiany są nasilane na brzegach skóry owło­sionej (po silnym i nieumiejętnym szczotkowaniu).

Do czynników fizycznych mogących działać szkodliwie na włosy należą: promieniowanie nadfioletowe i słoneczne, suszarki do włosów powodujące znaczne ich wysuszanie, rozszczepianie się i łamli­wość, rozjaśnianie, a także promieniowanie rentgenowskie (w odpo­wiednio wysokich dawkach powoduje całkowite wypadnięcie włosów).

Spośród czynników chemicznych uszkadzających włosy i powodujących łysienie wymienić należy: 1) metale ciężkie i inne środ­ki trujące (np. tal, trucizna na szczury powodująca prawie całkowite wypadnięcie włosów); 2) pewne leki (np. środki hamujące dzielenie się komórek, stosowane przy leczeniu niektórych nowotworów, powodują zahamowanie wzrostu włosów i łysienie; następuje bardzo szybkie i gwałtowne łysienie typu rozlanego); 3) środki kosmetyczne i preparaty fryzjerskie.

Leczenie. Konieczne jest natychmiastowe usunięcie czynnika przyczynowego. Zwykle łysienie cofa się całkowicie, wyjątek stanowi uszkodzenie po działaniu promieni rentgenowskich, które w dużej dawce mogą powodować całkowitą i trwałą utratę włosów.

Łysienie starcze zależy od ogólnoustrój owego procesu starzenia się. Polega na przerzedzaniu włosów na szczycie głowy. Włosy stają się suche, łamliwe, cienkie. Stopniowo proces może zajmować całą skórę owłosioną. Leczenie jest raczej nieskuteczne. Pomocne jest tu odpowiednie pielęgnowanie włosów: szczotkowanie, stosowanie od­żywek, mieszanek drażniących.

Siwienie polega na utracie barwy włosów i jej zmianie na srebrzystobiałą. Budowa włosa jest prawidłowa. Przyczyny nie są znane, przypuszczalnie mają znaczenie czynniki hormonalne, zabu­rzenia nerwowe oraz niedobory witaminowe, najprawdopodobniej fi­zjologicznie związane z ogólnoustrojowym procesem starzenia się. Mechanizm siwienia polega na zaburzeniach wytwarzania lub przenoszenia barwnika we włosach oraz na pojawieniu się pęcherzy­ków powietrza we włosie.

Odmiana fizjologiczna rozpoczyna się po 35 — 40 r. życia. Si­wienie postępuje zwykle od nasady włosa, ale nie jest to reguła. Naj­pierw pojawia się na skroniach, może stopniowo objąć ea’łą głowę. Nie zawsze jest równoległe do procesu starzenia się organizmu. Wpły­wa na to klimat, rasa, warunki pracy.

Odmiana przedwczesna, bardzo podobna do fizjologicznej, występuje ok. 20 – 30 r. życia; uwarunkowana jest czynnikami gene­tycznymi (rodzinnymi).

Odmiana chorobowa może być następstwem ciężkich chorób zakaźnych, wyniszczających, niedożywienia, awitaminozy, ciężkich wstrząsów nerwowych.

Leczenie jest trudne i raczej nieskuteczne. Próby podawania kwasu paraaminobenzoesowego oraz witamin z grupy B były na ogół nieskuteczne. Geriokaina (preparat odmładzający — witamina H) mo­że przynosić poprawę w siwieniu starczym. Efekty może przynieść le­czenie zaburzeń hormonalnych, nerwowych itp. Miejscowo można sto­sować odsiwiacze oraz farby do włosów (najlepiej u fryzjera).

Nadmierne owłosienie polega na chorobowym wzroście włosów w miejscach, gdzie w warunkach prawidłowych występuje jedynie pra­wie niewidoczny meszek włosowy. Przyczyną są zaburzenia hor­monalne, najczęściej jajników. U kobiet między 25 — 50 r. życia jest to bardzo przykry defekt kosmetyczny. Występuje na twarzy w miejscu zarostu męskiego, w okolicy mostka, brodawek sutkowych, na brzu­chu, kończynach górnych i dolnych. Często towarzyszy mu łojotok, trądzik, łysienie w okolicy czołowej. Włosy są grube, skręcone, czasa­mi siwe.

Leczenie jest bardzo trudne. Aby nie pogarszać tego defektu, nie wolno włosów strzyc, wyrywać, golić, obcinać nożyczkami i opalać się na słońcu. Można stosować depilatory (krajowe czy zagraniczne) lub w gabinecie kosmetycznym pod kontrolą doświadczonej kosmetyczki: wosk kosmetyczny (głównie na kończynach górnych i dolnych), pasty depilacyjne albo wypalanie igłą elektryczną poszczególnych włosów (elektroliza lub elektroagulacja). Dwie ostatnie metody są trwałe i nie powinny w zasadzie powodować odrostu włosów, a jeżeli to pojedyn­czych, cieńszych i słabszych. Ciemne, grube włosy można osłabić i roz­jaśnić przecieraniem 2 razy dziennie 10% wodą utlenioną (rozcieńczo­nym perhydrolem).

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.