Zaburzenia miesiączkowania u dziewcząt

Krwawienia młodocianych. Początkowe nieregularności cyklów miesiączkowych u dziewcząt pokwitających, gdy samo krwawienie nie jest nadmierne lub nie trwa dłużej niż 7 dni, jest po prostu jednym z normalnych objawów procesu rozwojowego. Nie wymaga specjalnego leczenia. Najlepsze wyniki daje krótki pobyt w łóżku w okresie mie­siączki. Jeśli jednak zarówno czas trwania krwawienia (niekiedy po­nad 2-3 tygodnie), jak i jego obfitość przekroczą granice fizjologii, prowadzą wówczas do niedokrwistości i wymagają odpowiedniego le­czenia, w skrajnych przypadkach nawet leczenia szpitalnego, włącznie z przetaczaniem krwi.

Miesiączki obfite. Trwają 6—14 dni, są nieregularne, nie powodują niedokrwistości. Ustępują samoistnie i nie wymagają leczenia szpital­nego.

Miesiączki skąpe i rzadkie. Występują przeważnie w odstępach dłuższych niż 32 dni.

Miesiączkowanie bolesne. Jest to zespół objawów bólo­wych, występujących w miednicy małej przed lub w czasie krwawie­nia miesiączkowego wraz z zespołem objawów neurowegetatywnych. Dziewczęta skarżą się na bóle głowy, nudności, wymioty, bóle brzucha, niekiedy o typie napadów kolki, czasem dochodzi do utraty przytomności i omdlenia, zatrzymania moczu lub trudności w jego oddawaniu. Ból występuje najczęściej w pierwszych 24 godz. mie­siączkowania. Teorii powstawania tego stanu jest wiele: mecha­niczna zakłada zwężenie lub skurcz kanału szyjki macicy, zapal­na, hormonalna — nadmiar wydzielania estrogenów, nerwowa — chwiejność układu nerwowego i wzmożoną pobudliwość.

Zespół napięcia przedmiesiączkowego. Jest to zespół objawów neurowegetatywnych, które towarzyszą bólom w miednicy małej i wy­stępują już na 5-14 dni przed miesiączką. Mogą to być: objawy zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego (niepokój, emocjonalność, apa­tia, depresje, lęki, senność lub bezsenność), objawy wywołane pozakomórkowym gromadzeniem się wody (bolesny obrzęk sutków, uczucie obrzmienia i pełności w dole brzucha, bóle i zawroty głowy), objawy wywołane niedocukrzeniem krwi (okresowe osłabienie, mdłości, wy­mioty, czasem drgawki). Główną rolę ma tu odgrywać nadmierny po­ziom estrogenów, choć niektórzy uważają za przyczynę znaczny niedo­bór progesteronu.

Wtórny brak miesiączki jest to brak miesiączki trwający ponad 2 — 3 miesiące. Przyczynami mogą być: a) najczęściej zaburzenia wewnątrzwydzielnicze (obniżanie się poziomu estrogenów); b) choroby zakaźne lub stany pozakaźne, czynniki psychonerwowe, nadmierny wysiłek, skrócenie snu itp.; c) szybkie, nadmierne odchudzanie się w wieku pokwitaniowym (ostatnio liczba takich przypadków stale zwięk­sza się).

Leczenie wtórnego braku miesiączki jest hormonalne i musi się odbywać pod stałą kontrolą lekarską. Po nadmiernym odchudzaniu trwa wyjątkowo długo i niekiedy nie daje rezultatu.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.