Ciążowa choroba trofoblastyczna

Ciążowa choroba trofoblastyczna obejmuje grupę zarówno łagod­nych, jak i złośliwych nowotworów wywodzących się z trofoblastu pło­dowego. Nowotwory te są jedyną postacią nowotworów rozwijających się w organizmie kobiety z tkanki obcej dla jej organiz­mu. Nowotwory te mogą rozwijać się w ciąży i po jej zakończeniu.

Cechą specyficzną tej grupy nowotworów jest wysoka produkcja hormonu gonadotropiny kosmówkowej (HCG) ze specyficz­ną dla gonadotropiny kosmówkowej podjednostką /J. Podjednostka oz­naczana jest metodą immunoradiologiczną (norma w surowicy krwi 1 nanogram/1 ml).

Do grupy nowotworów rozwijających się z trofoblastu płodowego za­licza się: 1) zaśniad groniasty, 2) zaśniad niszczący oraz 3) nabłoniak kosmówkowy.

Zaśniad groniasty jest najczęstszą odmianą choroby trofoblastycznej. W Polsce częstość występowania określa się na 1:1850 ciąż. Zmia­ny trofoblastu prowadzące do powstania zaśniadu występują najczęś­ciej między 3-4 tygodniem ciąży. Dochodzi do całkowitego lub częś­ciowego obumarcia płodu. Łożysko przekształca się w zaśniad tworzą­cy gładkie, lśniące, ściśle między sobą połączone pęcherzyki.

Przyczyna rozwoju zaśniadu groniastego nie jest znana.

Rozpoznanie zaśniadu groniastego następuje w oparciu o na­stępujące objawy: szybki wzrost macicy niewspółmierny z okresem za­trzymania miesiączki, niewysłuchiwanie tętna płodu, nie stwierdzane badaniem palpacyjnym części płodu, wysoki poziom gonadotropiny kosmówkowej we krwi i w moczu (znacznie wyższy niż w ciąży prawid­łowej) oraz typowy obraz w badaniu ultrasonograficznym.

Leczenie polega na dokładnym wyłyżeczkowaniu jamy macicy (wyskrobiny są badane histologicznie). Każda kobieta po ciąży zaśniadowej musi pozostawać pod ścisłą obserwacją kliniczną i laboratoryj­ną przez okres wielu miesięcy. Powinna być badana ginekologicznie co 2 tygodnie, a jej krew i mocz na poziom gonadotropiny kosmówko­wej co 7 — 10 dni. Co 3 miesiące powinno być wykonywane zdjęcie ra­diologiczne klatki piersiowej. Rokowanie jest dobre. Przeciw­wskazane jest zachodzenie w ciążę przez okres co najmniej roku.

Zaśniad niszczący jest stadium pośrednim między zaśniadem groniastym i złośliwym nabłoniakiem kosmówkowym. Stanowi 15% przy­padków zaśniadu groniastego. Zaśniad niszczący głęboko nacieka mięsień macicy, uszkadza ściany naczyń krwionośnych i wrasta do ich światła oraz ma dużą zdolność tworzenia przerzutów odległych drogą krwi.

Objawem najczęstszym są obfite krwawienia, a niekiedy krwoto­ki zmuszające do usunięcia macicy. O rozpoznaniu decyduje badanie mikroskopowe wyskrobin z jamy macicy oraz wysoki poziom gonado­tropiny kosmówkowej we krwi i moczu.

Leczenie polega na stosowaniu leków niszczących tkankę nowo­tworową (cytostatyków), z ewentualnym leczeniem chirurgicznym. Rokowanie jest dobre.

Nabłoniak kosmówkowy może rozwinąć się po każdej przebytej ciąży. W 50% przypadków rozwija się po ciąży zaśniadowej, w 25% przypadków po porodzie, w 25% po poronieniu i ciąży pozamacicznej. Nowotwór zbudowany jest z elementów złośliwego trofoblastu bez obecności kosmków. Szybko wytwarza odległe przerzuty drogą krwi: w płucach, w pochwie, w mózgu, w wątrobie lub innych narządach.

Rozpoznanie opiera się na dodatnim wyniku badania histolo­gicznego wyskrobin z jamy macicy, stwierdzeniu wysokiego poziomu gonadotropiny kosmówkowej we krwi i moczu oraz przerzutów w od­ległych narządach.

Wczesne rozpoznanie nabłoniaka kosmówkowego jest możliwe, jeśli podejrzewa się go w następujących przypadkach: 1) po przebytym zaśniadzie groniastym, jeśli podwyższony poziom gonadotropiny kos­mówkowej utrzymuje się dłużej niż 8 tygodni, 2) przy krwawieniu po porodzie, jeśli trwa ono ok. 4 tygodni, 3) przy obfitym krwawieniu w krótkim czasie po wyłyżeczkowaniu macicy po porodzie lub poronie­niu, 4) jeśli macica ulegnie powiększeniu po upływie 1 — 2 miesięcy po porodzie lub poronieniu i nowa ciąża zostanie wykluczona.

Leczenie. Metodą z wyboru leczenia choroby trofoblastycznej ograniczonej do macicy jest chemioterapia jedno- lub wielolekowa. W przypadkach opornych stosuje się leczenie chirurgiczne. Leczenie przerzutowej choroby trofoblastycznej wymaga z reguły chemioterapii wielolekowej. Wyleczalność w chorobie ograniczonej do macicy wyno­si ok. 100%, w chorobie przerzutowej ok. 70 – 80%.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.