Antykoncepcyjne metody chemiczne

Metody chemiczne polegają na stosowaniu do pochwy środ­ków plemnikobójczych lub powodujących ich unieruchomienie. Środki te powinny być wprowadzone głęboko do pochwy na 15 — 30 min. przed stosunkiem. Stosowane są w postaci galaretek („Preventin”), kremów, past, tabletek, gałek („Zet”). Środki te stosowane -same dają wysoki odsetek ciąż, dlatego powinny być zawsze skojarzone ze środ­kami mechanicznymi. W ostatnim okresie pojawiły się na rynku kra­jowym tabletki „Patentex-Oval” polecane jako środek chemiczny do- pochwowy o dużej pewności antykoncepcyjnej.

Antykoncepcyjne środki mechaniczne

Mechaniczne środki antykoncepcyjne, męskie i kobie­ce, nie dopuszczają do przenikania plemników do macicy i jajowodów.

Prezerwatywa lub kondom jest najstarszym i najpopularniejszym środkiem stosowanym przez mężczyzn. Jest to woreczek z cienkiej gu­my, który nakłada się na prącie przed stosunkiem. W czasie wytrysku nasienie pozostaje w prezerwatywie. Zaletą tej metody jest łatwość użycia i dość duża pewność (6 — 18 ciąż na 100 kobiet stosujących ten typ antykoncepcji przez rok) oraz zapobieganie chorobom wenerycz­nym. Wadą tej metody jest zmniejszenie doznań seksualnych u partne­rów oraz możliwość pęknięcia w czasie stosunku.

Zewnątrzmaciczne środki mechaniczne oddzielają szyjkę ma­cicy od pochwy i uniemożliwiają wskutek tego przechodzenie plemni­ków z pochwy do macicy. Należą do nich błony pochwowe oraz kap­turki naszyjkowe. Połączenie ich ze środkiem chemicznym w postaci past, kremów i galaretek plemnikobójczych stanowi pewną metodę an­tykoncepcji.

Błony pochwowe „Proven” składają się z gumowej błony rozciągniętej na spiralnej sprężynie. Po wprowadzeniu do pochwy bło­na ta oddziela sklepienie pochwy z szyjką od pozostałej części poch­wy. Błonę można założyć na kilka godzin przed stosunkiem i powinna pozostawać nie krócej niż 8 godz. po stosunku. Bezpośrednio przed stosunkiem należy założyć do pochwy pastę plemnikobójczą. Po usunięciu z pochwy błonę należy wymyć mydłem, osuszyć i posy­pać talkiem.

Skuteczność błony pochwowej zależy od właściwego dobrania jej wielkości i prawidłowego założenia. Błony są produkowane w 15 rozmiarach. Doboru błony zawsze powinien dokonać lekarz ginekolog, jak również nauczyć kobietę zakładania jej. Po każdej ciąży, która mo­że zmienić anatomię pochwy, doboru błony powinien na nowo doko­nać lekarz. Zaletą błon pochwowych jest łatwość ich stosowania, brak ujemnego wpływu na organizm kobiety, ponieważ działanie jest tylko miejscowe, niezaburzanie orgazmu, a także duża skuteczność antykon­cepcyjna.

W stanach obniżenia narządu rodnego i tyłozgięcia macicy błona pochwowa nie jest skuteczna.

Kapturki naszyjkowe spełniają rolę podobną do błony poch­wowej. Stosowane mogą być u kobiet z prawidłową szyjką macicy. Kapturek zakłada się bezpośrednio na szyjkę macicy. Pozostaje tam co najmniej 6 godz. po stosunku. Bezpośrednio przed stosunkiem nale­ży założyć do pochwy środek plemnikobójczy. Rozmiar kapturka do­biera lekarz ginekolog oraz uczy sposobu zakładania.

Wewnątrzmaciczne środki antykoncepcyjne zalicza się do jed­nych z najskuteczniejszych metod zapobiegania ciąży, pomimo możli­wości wystąpienia pewnych powikłań. Metoda ta jest skuteczna i nie daje powikłań, jeśli jest stosowana u kobiet odpowiednio przez leka­rza dobranych i pozostających pod stałą jego kontrolą. Metoda polega na założeniu do jamy macicy wkładki wykonanej z plastyku. Obecnie stosowane wkładki są uzupełnione dodatkiem miedzi, która zwiększa działanie antykoncepcyjne.

Mechanizm działania domacicznych środków antykoncep­cyjnych polega prawdopodobnie na: 1) zaburzeniu wędrówki plemni­ków w drogach rodnych kobiety, 2) przyspieszeniu ruchu perystaltycznego jajowodów, co powoduje szybkie przesuwanie komórki jajowej przez jajowód do macicy, zanim jeszcze komórka ta uzyska zdolność do zagnieżdżenia w błonie śluzowej macicy, 3) zmianach w samej błonie śluzowej macicy, które uniemożliwiają zagnieżdżenie jaja, a także na podrażnieniu macicy powodującym wydalenie zarodka we wczesnym stadium rozwoju.

Wewnątrzmacicznych wkładek nie można stosować u kobiet: 1) ze stanami zapalnymi przydatków, szyjki macicy, pochwy, nadżerkami, 2) z zaburzeniami miesiączkowania, 3) niewyjaśnionymi krwawieniami macicznymi, 4) mięśniakami macicy, 5) guzami przydatków, 6) wadami rozwojowymi macicy. Zasadniczo nie ma przeciwwskazań do stosowania wkładek u kobiet, które nie rodziły, lecz ze względu na możliwość usz­kodzenia kanału szyjki macicy w czasie zakładania wkładki i powsta­nia stanu zapalnego błony śluzowej macicy, co może doprowadzić do niepłodności, metoda ta jest zalecana głównie wieloródkom.

Przed założeniem wkładki kobieta jest badana przez gineko­loga. Konieczne są również badania cytologiczne, czystości pochwy, leukocytoza, OB. Wskazane jest zakładanie wkładki pod koniec mie­siączki lub bezpośrednio po miesiączce, ponieważ wówczas najłatwiej jest ją wprowadzić przez otwarty kanał szyjki, a poza tym istnieje pewność, że kobieta nie jest w ciąży. Po poronieniu samoistnym lub sztucznym wkładkę można założyć po miesiącu, natomiast po porodzie – po ok. 10 tygodniach od porodu.

Badania kontrolne po założeniu wkładki powinny być prze­prowadzone: pierwsze — po miesiączce, następne — raz na 6 miesięcy lub wcześniej, jeżeli wystąpią powikłania.

Do powikłań spowodowanych wkładką należą: krwawienia międzymiesiączkowe, bóle podbrzusza, podwyższona temperatura ciała, za­trzymanie miesiączki lub wydalenie wkładki z macicy. Kobieta sama może kontrolować obecność wkładki w macicy. Po dokładnym umyciu rąk wprowadzony palec do pochwy wyczuwa w okolicy ujścia ze­wnętrznego szyjki macicy obecność nylonowej nitki, którą zakończona jest wkładka znajdująca się w jamie macicy. Samoistne wydalenie wkładki zdarza się u ok. 10% kobiet w pierwszym roku po założeniu.

Wkładka może pozostawać w macicy przez 2-5 lat, w zależności od rodzaju wkładki. Po tym okresie należy ją usunąć, a po 2 lub 3 kolejnych cyklach miesiączkowych – założyć nową.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.