Dziecko z trwałym uszkodzeniem słuchu

Stan słuchu i rozwój mowy decydują o możliwości rozwoju psychicz­nego dziecka. Im wcześniej wykryje się upośledzenie słuchu i rozpocz­nie rehabilitację, tym większe są szanse prawidłowego rozwoju dziec­ka i jego włączenia do społeczeństwa. We wczesnym dzieciństwie pierwszych spostrzeżeń dotyczących słuchu dziecka dokonują rodzice obserwując, czy niemowlę reaguje na dźwięki. Przy wrodzonym, głębo­kim upośledzeniu słuchu rehabilitację dziecka należy rozpocząć już przed ukończeniem przez nie pierwszego roku życia. W pierwszych la­tach życia dziecka duży ciężar odpowiedzialności spoczywa na rodzi­cach i na ich codziennej pracy wychowawczej. Aparaty słuchowe sto­suje się już u niemowląt.

Mowa u dziecka kształtuje się między 1 i 3 r. życia i do jej rozwoju konieczny jest sprawnie działający słuch, w przeciwnym razie dziecko głuche będzie również nieme. Jeśli utrata słuchu nastąpiła już po opa­nowaniu przez dziecko mowy, może się ono nią posługiwać w sposób naturalny, trudności ma natomiast w jej odbieraniu. W przypadkach tych konieczna jest stała rehabilitacja z korekcją foniatryczną mowy. Praca foniatry i logopedy nad poprawną wymową dziecka z uszkodzeniem słuchu trwa długie lata.

Aparaty słuchowe wzmacniają „resztki” słuchu, dzięki czemu dziec­ko odbiera bodźce dźwiękowe i może je kojarzyć z obrazem wzroko­wym. Im wcześniej zastosowany będzie u dziecka aparat słuchowy, tym większą przyniesie korzyść. Aparat słuchowy nie przywróci pra­widłowego słuchu, umożliwi natomiast odbiór wielu dźwięków dotych­czas nie słyszanych. Dziecko musi się jednak nauczyć umiejętności słyszenia i słuchania, a więc zwracania uwagi na dźwięki. Aparat słu­chowy bardzo pomaga w rehabilitacji dziecka głuchego.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.