Duszność krtaniowa

Dolegliwość ta powstaje w wyniku zwężenia światła dróg oddecho­wych na wysokości krtani. Zmniejszeniu ulega przestrzeń zawarta między więzadłami głosowymi, co utrudnia przechodzenie powietrza. Powietrze wdychane i wydychane przeciska się przez zwężenie wywo­łując charakterystyczny świst.

Nasilenie duszności zależy od stopnia zwężenia oraz szybkości jego narastania. W nagle pojawiającej się przeszkodzie (np. obrzęk krtani wywołany uczuleniem, ciało obce) uczucie duszności jest bardziej na­silone niż w wolno narastającym zwężeniu, kiedy istnieje możliwość zaadaptowania się do zmniejszonego dowozu tlenu.

Duszność krtaniowa, jeśli pojawi się nagle, może przebiegać bardzo dramatycznie i nierzadko grozi uduszeniem. Do nagłej duszności krta­niowej szybciej i łatwiej dochodzi u dzieci. Światło krtani u dzieci jest znacznie węższe niż u dorosłych, a błona śluzowa bardzo szybko rea­guje obrzękiem pod wpływem różnych czynników zapalnych, alergicz­nych, toksycznych.

Pomoc lekarska w nagłej duszności musi być natychmiasto­wa. Ponieważ wysiłek fizyczny i napięcie emocjonalne powodują po­gorszenie oddychania, choremu należy zapewnić spokój do czasu prze­wiezienia go do szpitala na ostry dyżur laryngologiczny.

Leczenie duszności krtaniowej zależy od przyczyny, która ją wy­wołała. W niektórych sytuacjach konieczne jest wykonanie zabiegu operacyjnego, tzw. tracheostomii. Zabieg ten polega na otwar­ciu na zewnątrz tchawicy w odcinku szyjnym i wprowadzeniu w otwór rurki. Przez rurkę chory oddycha z ominięciem przeszkody znajdują­cej się w krtani. Tracheostomia jest zabiegiem ratującym życie. Jeśli przyczyny duszności zostaną wyleczone, rurkę usuwa się i fizjologicz­ny tor oddychania zostaje przywrócony.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.