ZABURZENIA BARWNIKOWE SKÓRY

Bielactwo nabyte. Są to ograniczone, odbarwione plamy na ciele, z charakterystycznym przebarwieniem na obwodzie. Jeżeli dotyczą gło­wy, wzgórka łonowego lub okolic pachowych, włosy na tych obsza­rach są siwe. Często występuje rodzinnie, w każdym wieku u obu płci, głównie na twarzy, tułowiu, (okolice uszu, narządów płciowych) koń­czynach, ale zmiany mogą się szerzyć i zajmować duże obszary ciała nawet całą skórę.

Przebieg choroby jest przewlekły, opisywane są przypadki sa­moistnego ustępowania. Przyczyna nie jest znana. Pewne znacze­nie mają stresy i zaburzenia hormonalne. Istotą choroby jest ognisko­we zahamowanie tworzenia się barwnika melaniny w skórze. Rozpa­truje się autoimmunologiczny charakter zmian (przeciwciała przeciw- melaninowe). Choroba jest defektem kosmetycznym, nie sprawia do­legliwości i stanowi jedynie problem psychologiczny.

Leczenie jest bardzo trudne. Stosuje się środki światłouczulające miejscowo i ogólnie, po czym naświetla plamy odbarwione promie­niami nadfioletowymi, długim nadfioletem lub słońcem. Możliwe jest tuszowanie plam bielaczych (tylko samych plam, nie otoczenia!) (Cito- sol Lechia, Cover-Mark itp). Przeciwwskazana jest witamina C (działa odbarwiająco!). Naświetlanie bez zezwolenia lekarza leczącego nie wskazane (możliwe oparzenia), ponieważ bez leczenia plamy od­barwione nie opalają się a otoczenie opala normalnie — wynik kos­metyczny jest zły!

Piegi. Są to żółto-brunatne plamki, dość dobrze odgraniczone od skóry otoczenia, leżące w poziomie skóry. Różnej wielkości, zwykle bardzo liczne, mogą się grupować. Najczęściej występują na twarzy, dekolcie, przedramionach i grzbietach rąk. Ulegają nasileniu w okre­sie letnim. Występują pod wpływem promieni słonecznych, zwłaszcza wiosennych, częściej u dzieci i młodzieży. Sprzyja temu skłonność osobnicza — częściej zdarzają się u blondynów i rudowłosych. Mogą ustępować samoistnie.

Leczenie. Stosuje się środki złuszczające (maści rtęciowe – ła­two uczulają – fenol) oraz środki odbarwiające.

Zapobieganie polega na unikaniu światła słonecznego – och­ronnie stosuje się maści i pudry ochronne.

Plamy piegowate lub soczewicowate. Są to jasno- lub ciemnobru­natne plamy przypominające piegi, ale większe od nich. Występują także w okolicach zakrytych. Ciemnieją pod wpływem słońca. Są od­mianą znamion barwnikowych.

Leczenie i zapobieganie jak przy piegach.

Ostuda. Plamiste przebarwienia przypominające mapę geograficz­ną. Występują na twarzy, najczęściej u kobiet z zaburzeniami wewnątrzwydzielniczymi, w ciąży oraz chorobach wątroby.

Leczenie przyczynowe (hormonalne, wątrobowe). Po ciąży na ogół ustępują. Można stosować maści odbarwiające, maści złuszczają­ce. Należy osłaniać przed światłem słonecznym.

Tatuaż. Wyróżnia się trzy rodzaje tatuażu. Sztuczny polega na wprowadzeniu barwnika za pomocą głębokiego wkłucia igły do skóry właściwej. Wykonywany jest w celach religijnych, kastowych, przy specjalnym upodobaniu (marynarze, więźniowie itp.). Tatuaż lecz­niczy jest to maskowanie ognisk chorobowych przez celowe wpro­wadzenie barwnika koloru skóry, a tatuaż wypadkowy to inkrustacja skóry cząsteczkami żwiru, piasku (wypadki drogowe), pro­chu (postrzał).

Leczenie chirurgiczne (czasem z przeszczepianiem), przy małych ogniskach metodą koagulacji.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.