INNE CHOROBY SKÓRY

Liszaj płaski. Przyczyna choroby nie jest znana. Czynnikami wywołującymi mogą być stresy oraz niektóre leki. Występują drobne, płaskie, wieloboczne grudki, czerwonosine lub czerwonobrunatne, nie­co błyszczące, o gładkiej powierzchni. Mogą się zlewać (układy linijne, obrączkowate). Umiejscawiają się symetrycznie na nadgarstkach, fałdach, udach i podudziu, na błonach śluzowych jamy ustnej i narzą­dów płciowych, mogą też przyjąć postać uogólnioną. Na błonach śluzo­watych tworzą białe” drzewkowate, siateczkowate lub smugowate ogni­ska, wyjątkowo pęcherzowe.

Przebieg choroby jest przewlekły, z częstymi nawrotami. Towa­rzyszy jej świąd. Wyróżnia się cztery nietypowe odmiany: liszaj płaski brodawkujący, barwnikowy, mieszkowy i pęcherzowy.

Leczenie. Brak jest leczenia przyczynowego. Stosuje się leki us­pokajające, witaminy z grupy B, wyjątkowo kortykosteroidy, miejsco­wo maści steroidowe.

Łuszczyca. Jest to jedna z najczęstszych chorób skóry, występująca u ok. 2% populacji. Stanowi poważny problem społeczny, ponieważ ma przebieg przewlekły i nawrotowy. Przyczyna jest nieznana. Pewną rolę odgrywają czynniki genetyczne (występowanie rodzinne). Mechanizm powstawania jest skomplikowany, a jego końcowym efek­tem jest nadmierne nieprawidłowe (przyspieszone) rogowacenie komó­rek naskórka. Choroba ma przebieg przewlekły i nawrotowy. Obraz kliniczny i nasilenie zmian są różnorodne (pojedyncze grudki, nielicz­ne ogniska, zmiany obejmujące całą skórę, zmiany stawowe, paznok­ciowe).

Objawy. Na łokciach, kolanach, owłosionej skórze głowy, w oko­licy krzyżowej tworzą się czerwonobrunatne grudki pokryte srebrzystobiałymi (łatwo sypiącymi się) łuskami (tablica XXIVe). Powiększa­ją się przez wzrost odśrodkowy. Występują pojedynczo, w skupieniach lub tworzą większe wykwity powstające ze zlania grudek, typu plackowatego, mapowatego, monetowatego itd. Mogą zajmować całą skó­rę. Na płytkach paznokciowych mogą występować naparstkowe wgłę­bienia, bruzdowania, prążkowania lub też cała płytka może być zgru­biała i żółto zabarwiona. Wolny brzeg paznokcia może być uniesiony przez nadmierne rogowacenie masy.

Postacie nietypowe łuszczycy: łuszczyca zadawniona, brodawkująca, wysiękowa, stawowa, krostkowa, postać uogólniona zaj­mująca całą skórę.

Leczenie jest objawowe, na ogół bez trwałych wyników. Miej­scowo stosuje się leki złuszczające (maść salicylowa), redukujące dziegcie, cygnolina, maści steroidowe, ewentualne jednoczesne na­świetlenie promieniami nadfioletowymi. W cięższych postaciach foto- chemoterapia, tj. naświetlania oraz ogólnie środki światłouczulające, retinoidy doustnie (aromatyczne pochodne kwasu witaminy A), wyjąt­kowo leki cytostatyczne ogólnie.

Kępki żółte, czyli żółtaki lub ksantomatoza. Są to grudkowe, guzkowe, także płasko-wyniosłe i płaskie wykwity o zabarwieniu żół­tawym, czasem nieco brunatnym, wielkości od kilku milimetrów do orzecha włoskiego. Zwykle występują nielicznie, ale znana jest postać wysiewna (ksantomatoza rozsiana). Umiejscawiają się na łokciach, kolanach, w okolicy ścięgien, na pośladkach, dłoniach, powiekach.

Przyczyną tworzenia się kępek żółtych jest odkładanie się ciał tłuszczowatych w skórze. Najczęściej towarzyszą one ogólnoustrojowym zaburzeniom lipidowym, tzw. hiperlipoproteinemii, mogą jednak występować bez tych zaburzeń.

Leczenie. Przy zaburzeniach gospodarki lipidowej stosuje się dietę i leki. W pozostałych przypadkach leczenie operacyjne (zwła­szcza kępek żółtych powiek).

Sarkoidoza. Jest to choroba o nieznanej przyczynie i znamiennym obniżeniu odporności późnej. Zmiany skórne występują w uogólnionym procesie chorobowym. Są to wykwity drobnogrudkowe, liszajowate, guzkowe, nacieczenia. Najczęściej występujące guzki są czerwonosine lub bru­natne, dość twarde, powiększają się obwodowo (wykwity obrączkowa­te), nie wrzodzieją. Umiejscowienie jest różne. Towarzyszy im powięk­szenie węzłów chłonnych.

Plamice, skazy krwotoczne skóry. Istotą choroby są wybroczyny i wylewy krwi do skóry i błon śluzowych, ustępujące często z przebarwieniami. Przyczyną są zaburzenia krzepliwości krwi, obniżenie liczby płytek krwi, uszkodzenie ścian drobnych naczyń skórnych (m.in. zwiększona ich przepuszczalność, stan zapalny itp.), spowodo­wane różnymi czynnikami toksycznymi (np. w cukrzycy), uczulającymi (np. po lekach) i bakteryjnymi (zakażenia). Obok wybroczyn i rozsze­rzeń naczyniowych mogą występować zmiany grudkowe, rumieniowe i obrzękowe, zwłaszcza w plamicy alergicznej.

Owrzodzenia podudzi są wynikiem zaburzeń w odżywianiu tkanek w następstwie żylaków, zmian pozakrzepowych utrudniających krąże­nie w kończynach dolnych, zamknięcia tętnic w przebiegu miażdżycy lub choroby Buergera.

Objawy. Są to rozmaitej wielkości i kształtów, nieraz głęboko drążące ubytki tkanek (owrzodzenia), o brzegach równo ściętych, ra­czej niepodminowanych. Na ich dnie występuje ziarnina lub wydzieli­na ropna, także krwista. Skóra otaczająca na skutek zaburzeń w odży­wianiu jest ścieńczała, przebarwiona, obrzęknięta. Zmiany mogą być bardzo bolesne.

Owrzodzenia żylne (na tle żylaków) występują zwykle w dol­nych częściach podudzi, owrzodzenia tętnicze w częściach ob­wodowych stopy.

Leczenie powinno uwzględniać usunięcie przyczyny, tj. leczenie żylaków lub innych nieprawidłowości układu naczyniowego. Leczenie bezpośrednie jest wielokierunkowe i bardzo długotrwałe. Owrzodzenia podudzi są bardzo częste i stanowią duży problem społeczny (częścio­we inwalidztwo).

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.