CHOROBY GRUCZOŁÓW POTOWYCH

Pocenie nadmierne, uogólnione lub symetryczne, zależy od zabu­rzeń w wymianie ciepła. Występuje przy bardzo wysokiej temperatu­rze otoczenia, wysiłku fizycznym, wysokiej wilgotności powietrza, wy­sokiej gorączce. Towarzyszy chorobom tarczycy, cukrzycy, otyłości, niektórym czynnikom psychicznym i emocjonalnym, np. pocenie się ze strachu. To ostatnie dotyczy głównie dłoni i stóp oraz pach i pachwin. Może być stałe i napadowe, nasila się pod wpływem wzrostu tempera­tury otoczenia.

Przebieg choroby jest na ogół przewlekły i uporczywy.

Leczenie ogólne polega na podawaniu leków uspokajających i ewentualnie blokujących wydzielanie potu. Daje przykre objawy uboczne, jest mało skuteczne. Leczenie miejscowe to stosowa­nie płynów i pudrów zmniejszających pocenie się, kąpiele w środkach ściągających (tanina, kora dębowa). Przy ograniczonym poceniu moż­liwe leczenie chirurgiczne.

Pocenie zmniejszone jest spowodowane uszkodzeniem gruczołów potowych (niedorozwój gruczołów, rybia łuska, zaniki skóry) lub ukła­du nerwowego, który reguluje pocenie.

Potówki powstają w wyniku nadmiernego pocenia i trudności w wydalaniu potu. Potówki zwykłe występują w postaci drobnych, przeważnie bardzo licznych przezroczystych pęcherzyków, głównie na tułowiu. Utrzymują się na skórze kilka dni i ustępują ze złuszczaniem. Mogą ulegać wtórnemu zakażeniu bakteryjnemu.

Leczenie polega na usunięciu przyczyny powodującej nadmierne pocenie (np. u dzieci przegrzania). Miejscowo stosuje się środki wysuszające, spirytus salicylowy, pudry.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.