Przebieg zakażenia wirusem HIV

Nie u wszystkich osób zakażonych dochodzi do rozwoju AIDS; dzieje się to tylko u ok. 30% spośród tych, do organizmu których wtargnął wi­rus. Pozostałe osoby czują się zdrowe, choć w ich ustroju można wyk­ryć wirusy i są one zakaźne dla innych, na równi z chorymi na AIDS.

Zakażenie ostre. U części osób zakażonych w kilka tygodni (zwy­kle 2-4) po wniknięciu wirusów HIV do organizmu pojawiają się przemijające objawy, takie jak gorączka, ból głowy, złe samo­poczucie, bóle mięśniowe i stawowe, ból gardła, nerwobóle, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych oraz niekiedy plamista wysypka prze­mijająca po kilku dniach. Spostrzegano także ostrą encefalopatię (za­burzenia mózgowe). Wymienione objawy, określane niekiedy jako „po­dobne do mononukleozy”, cofają się dość szybko, w tym również po­większenie węzłów chłonnych. Objawy ostrego zakażenia poprzedzają zazwyczaj pojawienie się przeciwciał anty-HIV we krwi.

Zakażenie bezobjawowe. Po ustąpieniu objawów zakażenia ostre­go objawy choroby nie występują i zakażeni czują się zazwyczaj dob­rze. U części z nich poza obecnością we krwi przeciwciał anty-HIV badaniami laboratoryjnymi nie stwierdza się odchyleń od stanu prawidłowego, u części jednak można wykryć zmiany wska­zujące na uszkodzenie układu odpornościowego, przede .wszystkim zmniejszenie liczby limfocytów T pomocniczych. Stan bezobjawowy może utrzymywać się trwale, mogą jednak pojawić się objawy klinicz­ne w postaci długotrwale utrzymującego się powiększenia węzłów chłonnych, a niekiedy objawów ogólnych wskazujących na wystąpie­nie AIDS. Rozwojowi AIDS mogą sprzyjać zakażenia różny­mi drobnoustrojami, np. wywołującymi kiłę, rzeżączkę, wirusowe za­palenie wątroby, opryszczkę itp. Stwierdzono, że ogromna większość chorych na AIDS przebyła wcześniej także niektóre inne choroby przenoszone drogą płciową.

Zespół limfadenopatyczny. U części zakażonych po upływie kilku miesięcy, a nawet lat, występuje utrzymujące się przez wiele miesięcy i dłużej powiększenie węzłów chłonnych, co najmniej w dwu różnych miejscach, nie licząc pachwin, a więc np. na szyi i pod pachami. Niektóre z tych osób zapadają później na AIDS, większość jednak zachowuje przez długi czas dość dobry ogólny stan zdrowia. U części osób badania laboratoryjne wykazują zaburzenia odporności.

Inne choroby wywołane przez HIV. Grupa ta obejmuje chorych z objawami innymi niż limfadenopatia lub istniejącymi obok limfadenopatii. Można tu wyodrębnić kilka podgrup:

A)  Zmiany ogólnoustrojowe. Są niecharakterystyczne, takie jak utrzymująca się ponad miesiąc gorączka, ubytek masy ciała o po­nad 10%, trwająca ponad miesiąc biegunka, osłabienie.

B)  Choroby układu nerwowego. Charakteryzują się one takimi objawami, jak otępienie w wyniku uszkodzenia kory mózgowej, lub zmiany w obrębie rdzenia kręgowego czy też nerwów obwodowych, przy braku innych chorób tłumaczących te objawy.

C) Wtórne choroby zakaźne. Chodzi tu o choroby związane z obniżeniem odporności (zakażenia oportunistyczne), wska­zujące na obniżenie odporności. Do zakażeń tych należą: zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis carinii, toksoplazmoza, grzybica przełyku, oskrzeli lub płuc, cytomegalia i inne charakterystyczne dla rozwiniętego zespołu AIDS, który kwalifikowany jest do tej podgrupy.

D) Wtórne nowotwory. Do tej grupy zaliczani są chorzy, u których rozpoznano nowotwór związany z zakażeniem HIV, przede wszystkim mięsak Kaposiego lub określonego rodzaju chłoniak cha­rakterystyczny dla AIDS. Część przypadków AIDS należy także do tej podgrupy.

E)  Inne stany chorobowe w przebiegu zakażenia HIV. Tu zalicza się stany chorobowe nie odpowiadające kryteriom in­nych grup i podgrup.

Obraz w przebiegu zakażenia HIV może być zatem różny i zmienia się w miarę upływu czasu. O zespole AIDS mówi się tylko wtedy, gdy u osoby zakażonej HIV, po okresie wylęgania wynoszącym od kil­ku miesięcy do kilku lat (być może dziesięciu lub więcej), pojawiają się, w wyniku obniżenia odporności związanego ze spadkiem liczby limfocytów T pomocniczych, zakażenia oportunistyczne, o których by­ła mowa w podgrupie C lub nowotwór wymieniony w podgrupie D. To­warzyszą temu zwykle objawy ogólne charakterystyczne 5la podgrupy A, takie jak długotrwała biegunka, chudnięcie znacznego stopnia, utrata sił itp. Z chwilą gdy dojdzie do wystąpienia rozwiniętego zespo­łu AIDS, ciężki ogólny stan chorego stopniowo się pogarsza, a lecze­niem zakażeń oportunistycznych udaje się jedynie uzyskać czasową poprawę. Ponad połowa chorych; u których w różnych krajach rozpoz­nano AIDS, już nie żyje.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.