Nowotwory kości

Nowotwory w obrębie kośćca są najczęściej guzami przerzu­towymi. Nowotwory pierwotne występują bardzo rzadko. W ciągu roku rejestruje się jeden przypadek złośliwego nowotworu pier­wotnego kości na 50-75 tysięcy ludności. Jako guzy przerzutowe stanowią poważny problem ze względu na stosunkowo częste wy­stępowanie u dzieci, ludzi młodych i z reguły na poważne rokowanie. Przerzuty szerzą się przeważnie drogą krwi, rzadziej drogami chłonny­mi. Najczęściej występują w płucach. Wzrost nowotworów jest różny, zależnie od ich budowy histologicznej. Najszybciej rosną: mięsak (guz) Ewinga i niektóre mięsaki kościopochodne.

Objawy. Zazwyczaj w początkowych stadiach rozwoju guzów kości stan chorego jest bardzo dobry, dopiero znaczny rozwój miejscowy gu­za wywołuje ból i uwypuklenie zarysu kości. Później powstaje obrzęk, zgrubienie tkanek miękkich w okolicy guza, zaburzenie czynności ru­chowych, niekiedy złamania patologiczne. Przerzuty powodują wystą­pienie niedokrwistości i wyniszczenie ogólne.

Rozpoznanie guzów następuje za pomocą badań rentgenowskich i histologicznych. W niektórych przypadkach pomocne są badania labo­ratoryjne krwi, np. w szpiczaku.

Mięsak kościopochodny jest najczęstszym nowotworem złośliwym kośćca. Występuje u ludzi młodych do 40 r. życia przeważnie w okoli­cach przynasadowych kości długich, zwłaszcza w okolicy kolana. Wy­wołuje bóle i zniekształcenia kości. Przebieg choroby jest zwykle szyb­ki, rokowanie bardzo poważne.

Guz Ewinga lub mięsak Ewinga jest nowotworem zbudowanym z drobnych komórek pochodzenia mezenchymalnego. Występuje prawie wyłącznie u dzieci i młodzieży. Podobne zmiany w wieku poniżej 25 r. życia zwykle są nerwiakami zarodkowymi, powyżej 25 r. życia — mięsakami siateczki. Choroba objawia się bólami oraz zniekształceniem kości z narastającą bolesnością. Często występują objawy ogólne, m.in. stany gorączkowe, niedokrwistość, przyspieszone OB. Istnieje możliwość trwałego wyleczenia, jednak rokowanie jest bardzo poważne.

Guz olbrzymiokomórkowy. Nowotwór ten występuje częściej u kobiet po 25 r. życia, zwykle w obrębie kolana, górnego końca kości ramiennej i Solnego końca kości promieniowej. Inne lokalizacje są rzadkie. Powoduje bóle i zniekształcenia chorego odcinka kości. Ro­kowanie poważne.

Chrzęstniakomięsak występuje częściej w wieku dojrzałym (30 — 60 r. życia), w obrębie kości długich, obręczy barkowej, miednicy. Złośliwość guza jest dość znaczna, rokowanie poważne.

Guzy przykostne. Nowotwory te powstają ze struktur wchodzą­cych w skład szkieletu, przede wszystkim w obrębie stawów.

Niezłośliwe guzy to włókniaki, tłuszczaki i maziówczak nie­złośliwy. Niekiedy występują liczne zmiany chrzęstniakowe określane jako chrzęstniakowatość maziówkowa. Rozlane zmiany w obrębie błon maziowych w postaci guzowatych rozrostów to barwnikowo-kosmkowe guzowate zapalenie błony ma­ziowej.

Złośliwe guzy okostnej, ścięgien, głębokich powięzi to najczęś­ciej włókniakomięsaki o różnej złośliwości. Charakterystycznym gu­zem okołostawowym jest maziówczak złośliwy. Guz występuje najczęściej między 30 — 50 r. życia. Przebieg jest powolny, rokowa­nie poważne. Niekiedy dodatkowy uraz może przyspieszyć wzrost no­wotworu.

Zmiany nienowotworowe i nowotworopodobne. Zalicza się tutaj chrzęstniakowatość kości oraz wyro­sła kostne pojedyncze i mnogie. Zmiany rozwijają się we wczesnym dzieciństwie, mogą przyjmować kształt pojedynczych lub mnogich guzków, budząc podejrzenia nowotworu, nierzadko złośliwego.

Leczenie guzów kości. Leczenie chirurgiczne zależy od rozpoznania guza. W nowotworach łagodnych zabieg chirurgiczny jest ograniczony. W nowotworach złośliwych stosowane jest doszczętne usunięcie chorej kości, niekiedy amputacja kończyny.

Radioterapia. Ponieważ guzy kości są na ogół nowotworami opornymi na działanie promieniowania, ta metoda leczenia ma zasto­sowanie głównie w przypadkach mięsaka Ewinga i w olbrzymiokomórkowych guzach kości. W leczeniu mięsaka Ewinga stosuje się również radioterapię skojarzoną z leczeniem chemicznym — chemiotera­pią. W leczeniu olbrzymiokomórkowych guzów kości stosowanie ra­dioterapii czy leczenia chirurgicznego skojarzonego z napromienia­niem zależy od umiejscowienia nowotworu, jego rozległości i możli­wości leczenia operacyjnego.

Bardzo istotną rolę spełnia radioterapia w leczeniu palia­tywnym przerzutów nowotworów złośliwych do kości. W tych przy­padkach działa ona przeciwbólowo, zapobiega patologicznym złama­niom kości, a u chorych z przerzutami do kręgosłupa również przeciw­działa ciężkim powikłaniom neurologicznym.

Chemioterapia w leczeniu nowotworów kości ma ograniczone znaczenie. Stosowana jest zwłaszcza jako leczenie uzupełniające ope­rację lub radioterapię. W wybranych przypadkach taka forma leczenia może spełniać dużą rolę. Do nowotworów średnio wrażliwych na lecze­nie chemiczne należy kostniakomięsak.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.