Sztuczne unasienienie

Rozróżnia się dwa rodzaje sztucznego unasienienia, czyli sztucznej inseminacji: unasienienie nasieniem męża oraz una­sienienie nasieniem dawcy. Warunkiem zajścia w ciążę poprzez inse­minację jest nie budząca zastrzeżeń płodność kobiety. Obniżenie płod­ności znacznie redukuje możliwość zapłodnienia. Inseminacji dokonu­je się w okresie jajeczkowania, wprowadzając do kanału szyjki lub ja­my macicy uprzednio pobrane poprzez masturbację nasienie. Jest to zabieg ambulatoryjny.

Unasienienie nasieniem męża

Ten sposób zapłodnienia stosuje się w przypadkach niemożności od­bycia stosunku doprowadzającego do zapłodnienia na skutek impoten­cji, zmian anatomicznych wrodzonych lub nabytych prącia. Częściej jednak sztucznego unasienienia dokonuje się wówczas, gdy leczenie niepłodności mężczyzny dało pozytywny wynik, ale nie uzyskano pra­widłowego stanu nasienia. Brak dalszej poprawy mimo kontynuowa­nia leczenia może świadczyć o osiągnięciu maksymalnej, w danym przypadku, wydolności nabłonka plemnikotwórczego.

Innym powodem są zaburzenia wrodzone lub nabyte u kobiety, po­wodujące niemożność odbycia przez nią stosunku płciowego, nadmier­na kwasota jej pochwy, zmiany w śluzie szyjkowym macicy uniemożliwiające przejście plemników. Sztuczna inseminacja pozwala na omi­nięcie pochwy i kanału szyjki macicy, miejsc, w których ginie najwię­cej plemników. Do zapłodnienia może dojść przy znacznie silniejszej liczbie plemników i słabszej ich żywotności niż przy zapłodnieniu na­turalnym.

Unasienienie nasieniem dawcy

Polega ono na wprowadzeniu do narządów rodnych kobiety nasienia obcego mężczyzny — dawcy. Wskazaniami do inseminacji nasieniem dawcy są przede wszystkim choroby dziedziczne przekazywane przez męża lub całkowita, nieodwracalna jego niepłodność.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.